The Beaver

Soms zijn er van die films die je onmogelijk op een normale manier uit kunt leggen. Een man, een handpop en een hoop gekte zijn ditmaal de ingrediënten voor anderhalf uur drama met een randje comedy. Jodie Foster besloot Mel Gibson, die privé een moeilijke tijd had, een nieuwe kans te geven voor haar nieuwste film, The Beaver. De eens heldhaftige schotse strijder schetst dit keer het beeld van een depressieve zakenman, Walter Black, die steeds verder van zijn gezin ontvreemdt. Walter zoekt maandenlang zijn heil in de drank, tot hij op een avond een oude handpop vindt. Na een wilde nacht met een hoop alcohol en een poging tot zelfmoord, wordt Walter de volgende ochtend gewekt door een Britse bever. Het hek is van de dam en de show kan beginnen…



Wanneer Walter wakker wordt, ontdekt hij namelijk dat er een handpop in de vorm van een bever om zijn arm zit. Deze bever praat tegen hem alsof hij zijn psycholoog is, die grote ideeën heeft om Walters leven even flink om te gooien. De tijden van 24/7 op bed liggen slapen zijn voorgoed voorbij en samen gaan ze Walters leven weer herontdekken. De bever helpt Walter om weer met zijn familieleden te praten, en geeft hem extra motivatie om iets van zijn leven te maken. De handpop is als het ware zijn innerlijke stem en hierdoor ontwikkelt Walter zijn eigen therapie. Voor Meredith is het allemaal een grote shock wanneer zij van de bever een briefje in haar handen geduwd krijgt, waarop staat hoe zij met de situatie om moet gaan. Ook voor Porter valt deze “act” totaal verkeerd. Hij verafschuwt zijn vader al jaren en traint zichzelf om zo min mogelijk op hem te lijken. Porters lijn van het verhaal is nogal duister en je ziet hem steeds erger lijden onder het gedrag van zijn vader.

The Beaver is beslist geen film om eens even op je gemakje weg te kijken, de psychologische kant van het verhaal is namelijk erg indrukwekkend. Je krijgt in deze film namelijk vanuit diverse hoeken het verhaal mee. Zowel vanuit het oogpunt van Walter/de bever als van Meredith en hun zoon Porter. Het is mooi om te zien wat een invloed het verhaal heeft op de verschillende personages. Waar het voor Walter steeds beter lijkt te gaan, gaat het voor de anderen emotioneel steeds verder bergafwaarts. De film laat je ook naar jezelf kijken en je gaat nadenken over hoe je zelf in het leven staat en hoe je met andere mensen omgaat. Hierdoor wordt het verhaal erg persoonlijk en kun je je als kijker steeds beter inleven in de personages.

De film verloopt erg geleidelijk en chronologisch, maar naar mijn mening soms wel wat langzaam. In het begin gebeurt er veel terwijl je de personages leert kennen en dan komt er een deel waarbij de kijker zich nog verder gaat verdiepen in de levens van de familie Black. De shots zijn niet bepaald bijzonder te noemen. Er worden geen interessante hoeken gekozen, maar hierdoor voelt het juist alsof je het gewoon door de ogen van iemand anders bekijkt. Dit maakt het verhaal nog realistischer, ondanks de gekke plot. Gedurende de hele film heeft Jodie Foster echter een fijne lijn weten te vinden tussen drama en comedy. Het is namelijk best een pittig verhaal en wanneer dat soms wordt opgevrolijkt door een subtiel scheutje humor, is dat heel prettig voor de kijker om alles weer even een beetje te relativeren.     

Kortom, The Beaver is de perfecte film voor de zondagavond. Lekker ontspannen in je eentje of met je partner op de bank. Het zal waarschijnlijk niet snel je nieuwe lievelingsfilm worden, maar als je houdt van een beetje dramatiek, psychologische elementen en misschien zelfs wel een beetje zelfreflectie, dan zul in The Beaver genoeg stof vinden om over na te denken!    

Plaats uw reactie

Naam:

E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.

Roept u maar...