Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

11/11/2010

Chelsea on the Rocks

Dronken docu

Het Chelsea Hotel is een van de grote iconen van de jaren zestig. Te gast waren onder andere Janis Joplin, Andy Warhol, Robert Crumb, Jimi Hendrix, Mark Twain, Leonard Cohen, Milos Forman, Dylan Thomas en Jack Kerouac. Sid Vicious vermoorde er Nancy, Bob Dylan schreef er "Sad Eyed Lady of the Low Lands", William Burroughs woonde er, Arthur C. Clarke schreef er "2001: A Space Oddysey" en menig ster ging zich er te buiten aan drank en drugs. Abel Ferrara is een regisseur van klassiekers als King of New York, Driller Killer en Bad Lieutenant. Films maakt hij vaak onder invloed van drugs, alcohol en katholicisme, en zelfs zijn minder ontvangen films zijn vaak weerbarstige meesterwerkjes. Ferrara maakt nu een film over zijn vorige huis, het Chelsea Hotel. In het ontmoeten van deze twee illustere iconen ontstaat er iets bijzonders. Chelsea on the Rocks is een docu die zich niet aan de wetten houdt, een ode aan een verloren gegane tijd.




Het Chelsea Hotel was nog in het nieuws de afgelopen weken. Het illustere hotel werd te koop gezet. De vele mensen die er lange tijd woonden worden langzaam uit hun huis verbannen. De laatste vrijplaats voor zonderlingen verandert in een uniform yuppenhotel.  Naar het einde van dit tijdperk wordt al gehint in Chelsea on the Rocks. Het Chelsea Hotel wordt alleen nog herinnerd als vergange glorie. Een plaats waar sterren als herinneringen ronddolen, zoekend naar een laatste rustplaats in een roes van drank en drugs. Het hotel heeft een mysterieuze aantrekkingskracht en is dan ook een soort van personage in de documentaire. Een personage in verhalen vol rumoer, seks, drugs, rock-'n'-roll en kunst. Sid en Nancy die elkaar dood haten, Milos Forman die als buitenlander vele nachtelijke avonturen beleeft, maar ook vreemde long term residents: kluizenaars die zich langdurig opsluiten in hun kamer om slechts aan de lopende band buitenaardse kunst te creeëren. Het Chelsea Hotel is, zoals een personage het omschrijft, een vortex. Een plek in het heelal waar vreemde dingen samen bundelen.

De personages naast het Hotel, ook wel geïnterviewden genoemd, worden in de film niet met naam genoemd. De namen en persoonlijkheden van de mensen zijn ondergeschikt aan hun verhalen en hun belevenissen. Centraal in deze verhalen staat altijd het Hotel. Hun levens zelf zijn niet van belang. Dit zorgt er voor dat ook bekende beroemdheden als Ethan Hawke en Dennis Hopper niet bij naam genoemd worden. Ze krijgen even veel aandacht als de zonderlinge vrouw die zichzelf opsluit tussen alle kartonnen dozen in haar appartement. Het Chelsea Hotel is niet alleen een hotel voor de glamorettes, maar ook voor de schreeuwende oude vrouw die in haar cocaïneroes haar bezittingen naar de voorbijgangers smijt.  

Het gebrek aan identificatie is niet de enige ongewone methode van Chelsea on the Rocks. De docu brengt een mix tussen interviews en archiefbeelden. Dat is op zich niet ongewoon. Wel ongewoon is dat deze vaak over elkaar heen gemonteerd worden, waardoor de gezichten van de geïnterviewden als geesten door de gangen lijken te zweven. De architectuur komt centraal te staan. Abel Ferrara lijkt meer gefascineerd door de omgeving dan door de inwonenden. Door de groezelige, grofkorrelige beelden van eindeloze corridors en bochtige trappen ontstaat er een mysterieuze roes die nog het best te omschrijven valt als hallucinant. En dan zijn er nog de reconstructies. Ferrara brengt letterlijk de geesten van Sid en Nancy tot leven door ze na te laten spelen door acteurs. De dialoog wordt verweven met interviews. De kruisbestuiving van documentairemiddelen vormt een potente mix die de aantrekkingskracht van het Chelsea Hotel duidelijk maakt.

Maar de regisseur houdt zich, ongewoon voor een documentaire, ook niet afzijdig. Lachend  geeft Ferrara commentaar van achter de schermen. Hij discussieert in plaats van te interviewen. Hij veroordeelt, beschimpt, maar geeft ook liefdevol commentaar. Hij is in dialoog met de geïnterviewden, waardoor de gesprekken een ongewone losheid hebben. En dan is er nog het moment dat hij het beeld inloopt en een riedeltje blues speelt. Ferrara heeft lak aan de regels, net als het Chelsea Hotel zelf. Het gebrek aan een duidelijke lijn en structuur in Chelsea on The Rocks is bij uitzondering een pluspunt. Een rigide, strakke documentaire past niet bij het oude Chelsea. Wel bij het nieuwe Chelsea als het aan de investeerders ligt. Mocht het zover komen dat het Chelsea verwordt tot een zielloos rijkeluishotel dan hebben we altijd nog Chelsea on the Rocks als ode aan de plaats.  Een film die even dronken en stuurloos en even fascinerend is als het hotel zelf.



DVD

11/11/2010

Living Colour Entertainment

16:9

DD 2.0

Nederlands

Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.