Chloe

Verleidende waarheden

De erotische thriller beleefde een opleving in de jaren ’90 toen men meer en meer kon laten zien in films. Chloe van de Egyptische regisseur Atom Egoyan grijpt terug op die films qua stemming en stijl, maar werpt ook vragen op waarbij de nodige symboliek niet geschroomd wordt. In essentie draait het om het traditionele huwelijk, maar ook om verleidingen, de mid-life crisis en twijfel. Bovenal gaat het echter om het feit dat de hoofdrolspeelster niet jong meer is, nooit meer zal worden en het alleen maar bergafwaarts zal gaan. De film is dus deels een karakterschets van deze vrouw met een gevoel dat vrijwel iedereen gedurende zijn of haar leven wel eens zal beleven. Daarnaast staat ook de meer symbolische tocht naar de waarheid centraal en hoe belangrijk die waarheid wel niet is. De film stelt vooral vragen, maar weet toch ook zijn eigen visie door te laten schermeren. Hetzij erg subtiel.



Het huwelijk van Catherine en David Stewart, gespeeld door Julianne Moore en Liam Neeson, is het onderwerp van de film. Al gauw begint Catherine te geloven dat haar man vreemd gaat en ze maakt zich van alles wijs om die gedachte te ondersteunen. Het begint zo aan haar te knagen dat ze de mooie Chloe, gespeeld door Amanda Seyfried, vraagt om haar man te verleiden. Dit gegeven is het concept voor het hele middenstuk, waarin Chloe over haar ervaringen met David tot in de grootste details praat. Je bent als kijker dan net zo gefascineerd als Catherine doordat Chloe het zo uitgebreid en mooi vertelt, begeleid door de dromerige beelden die de verbeelding van het verhaal door Catherine voor moeten stellen. Deze momenten waar Chloe praat geven de kern van de film weer: vol angst en weerzin, maar hunkerend naar antwoorden.

Het concept van vreemdgaan en er koste wat kost achterkomen is natuurlijk niet iets wat tegenwoordig nog als origineel bestempeld kan worden. Wil je je daarin onderscheiden dan moet je toch iets extra’s brengen. Dat doet de film niet. De uitwerking aan de oppervlakte is in orde. Het is goed te zien met welke zaken de hoofdrolspelers worstelen en de impact hiervan is ook voelbaar, mede door het uitstekende spel van de acteurs. Het blijft echter allemaal vrij oppervlakkig. De film stelt wel veel vragen, maar mist richting en uitwerking om die ook echt te laten beklijven. Enige betekenis ontbreekt, met name doordat de film richting het einde vast loopt en er voor een deus ex machina-oplossing gekozen wordt. Hierdoor blijft de kijker met vrij weinig achter, enkel met wat opgeworpen thema's die niet origineel zijn en de nodige diepte missen.

Aan de oppervlakte is Chloe echter een prima film. Een rustige, gestage opbouw, waarin de intensiteit en spanning steeds verder toeneemt en zelden aan kracht verliest. Hoewel de film visueel nog een stuk meer had kunnen doen, levert Egoyan interessante visuele trucs, zodat we Chloe als een projectie van Catherine gaan beschouwen. Zij is zoals Catherine zichzelf zou willen zien: mooi, verleidelijk, jong en vooral gewild. De film bewandelt de bekende wegen zonder bijzonder de diepte in te gaan en zonder een beklijvende indruk achter te laten. Het is aan de acteurs te danken dat de film toch bepaalde emoties oproept, aangezien het script richting het einde weinig biedt op dat gebied.

De beeldkwaliteit is uitstekend en de disc is gevuld met voldoende extra’s, waaronder een making of, deleted scenes, een aantal alternatieve eindes, interviews, een trailer en een stel foto’s.

Plaats uw reactie

Naam:

E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.

Roept u maar...