Door Veronique Kootstra
09/08/2010
Een interview met Corinne van der Borch
De wereld van Bettina, Girl with Black Balloons
Het Chelsea Hotel in New York opende zijn hoteldeuren voor de eerste keer in 1905. Bob Dylan heeft een paar jaar in kamer 205 gewoond; Leonard Cohen, tevens één van de voormalige bewoners, schreef de onsterfelijke woorden over het hotel in Chelsea Hotel #2. Helaas is het ook een plaats waar meerdere tragische gebeurtenissen hebben plaatsgevonden: de schrijver Dylan Thomas verbleef in het hotel toen hij strief aan alcoholvergiftiging en Sid Vicious vermoordde zijn vriendin Nancy Spungen. Kortom, een hotel met een facinerende geschiedenis en een inspiratiebron voor creativiteit.
Eén van de bezoekers van het Chelsea hotel was Nederlandse regisseur Corinne van der Borch. Vele films zijn over het hotel gemaakt en Corinne wilde iets anders doen; een experimentele documentaire over het trappenhuis en de kunstwerken die er hangen. Dit was althans haar oorspronkelijke idee, totdat zij, op haar eerste draaidag, één van de oudste bewoners van het hotel tegenkwam. Bettina, een excentrieke kunstenares die in de jaren zestig toevlucht zocht in het Chelsea hotel en zich volledig van de buitenwereld afschermde. Bettina verleende Corinne toegang tot haar wereld; een apartment op de vijfde etage, haar eigen chaotische museum met nauwelijks ruimte voor haar om te slapen. Girl with Black Balloons vertelt het verhaal van Bettina. De wereldpremière van de documentaire vond plaats op het Edinburgh International Film Festival 2010. Onder het genot van een kopje koffie, sprak ik met Corinne over haar eerste feature film.
Worstelend met de vraag of Corinne zichzelf een kunstenaar mocht noemen, kwam Bettina op dat moment op haar pad. Zij was één van de weinige bewoners die Corinne op haar eerste draaidag van haar oorspronkelijke project tegenkwam. “Een verregend, klein vrouwtje met een winkelwagen. Zij keek mij toen zo heel scherp aan. Zij was echt aan het staren. Ik raakte met haar aan de praat en vertelde haar dat ik van plan was om een film te maken over het trappenhuis, maar dat ik niet wist of ik het nu een kunstproject mocht noemen of gewoon een film. Ik denk dat dat een goede ijsbreker was. Niet bewust, maar omdat ik zei ‘I don’t feel like an artist’, dacht Bettina dan is zij ook geen bedreiging voor mij.” Na hun eerste ontmoeting, had Corinne niet meteen de moed om Bettina te vragen of zij haar mocht filmen. Op het moment dat Bettina haar voor de eerste keer binnenliet in haar appartement en Corinne, ongewapend, zonder camera, voet zette in de wereld van Bettina, besloot Corinne dit vast te leggen in een documentaire. “Eerst zag ik het gangetje met die stoel waar zij op slaapt en deed zij de deur open en liet zij mij haar andere kamer zien. Ik was sprakeloos van die wereld waar ik in terecht kwam; soort van humuslagen van haar leven die zo opgestapeld lagen.”
Misschien toeval of misschien lot, maar Corinne werkte nog maar heel kort voor Maysles Films, toen zij Bettina voor de eerste keer ontmoette. “Albert Maysles is vanaf het begin af aan betrokken geweest. Vanaf de eerste seconde dat ik haar [Bettina] ontmoette, dacht ik jeetje man wat een toeval, ik werkte echt nog geen week bij Albert Maysles of ik ontmoette haar. Dacht ik van hè wat gek, ik had het net met hem over die film gehad en toen kon ik ook echt naar hem toegaan met die eerste shots en aan hem vragen van ‘wat vind jij ervan?’ En hij greep mij, hij pakte mij zo vast (Corinne grijpt mij bij de pols ter illustratie) en liet niet meer los, dat ik ook echt zo’n blauwe hand had aan het eind. Ik wist ook niet of het goed of slecht was, maar het was goed. Dat was heel erg gaaf, heel speciaal. Hij is ook de mentor van de film.”
