Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

18/12/2003

Elf

Kerstavond 1968. Zoals elk jaar reist de Kerstman (Ed Asner) ook nu langs alle kinderen om pakjes onder de kerstboom te leggen. Terwijl hij daarmee bezig is in een weeshuis kruipt er ongemerkt een van de jongste kinderen in zijn zak met pakjes. De verstekeling wordt pas bij thuiskomst op de Noordpool ontdekt en na beraad met de elven wordt besloten dat Papa Elf (Bob Newhart) het mensenkind zal opvoeden.




Buddy, zoals de elven hem genoemd hebben, wordt opgevoed als een van de elven en hoewel hij al snel twee keer zo groot is als de rest, gelooft hij zelf ook dat hij gewoon een elf is. Wanneer Buddy (inmiddels gespeeld door Will Ferrell) echter gefrustreerd raakt door zijn onhandigheid en zijn anders-zijn, besluit Papa Elf om hem de waarheid te vertellen. Buddys moeder is overleden net nadat ze hem ter adoptie had afgestaan en Buddys vader wist niet eens dat ze zwanger was. Hierop besluit Buddy zijn vader te gaan zoeken, en Papa Elf verteld hem dat zijn vader Walter Hobbs heet en in Manhattan woont en werkt. Helaas moet Papa Elf Buddy ook vertellen dat zijn vader op de "naughty list" van de kerstman staat, de lijst waarop alle mensen staan die een serieus gebrek aan kerstgevoel hebben. Dit weerhoudt Buddy er echter niet van om van de Noordpool naar New York te lopen.

Daar aangekomen blijkt al snel dat de oneindig vrolijke kerststemming van Buddy nogal botst met de harde mentaliteit in de stad. Zijn vader is snel gevonden en na veel gedoe wordt Buddy toch in het gezin van Walter (James Caan) geïntroduceerd. Zijn integratie in de stad en de 'mensenwereld' verloopt nog steeds moeilijk, maar hij weet vriendschap te sluiten met zijn halfbroertje Michael (Daniel Tay) en met Jovie (Zooey Deschanel), een meisje dat op de kerstafdeling van een groot warenhuis werkt. En dan wordt het kerstavond! Walter zit in de stress omdat de zaken van zijn uitgeverij alles behalve soepel lopen en de Kerstman zit in de stress omdat het kerstgevoel nog nooit zo laag geweest is.

Regisseur Jon Favreau heeft de taak op zich genomen om alle kinderen en jonge gezinnen met kerst 2003 te willen amuseren. Alle ingrediënten en clichés van een kinderkerstfilm zijn dan ook duidelijk aanwezig: het vrolijke en sprookjesachtige elvenland op de Noordpool; de Kerstman met arreslee die in de problemen komt; de Scrooge-achtige zakenman; kinderen met het laatste echte kerstgevoel; enz. Wordt dit alles nog even aangevuld met de nodige moralen - familie en vrienden zijn belangrijk, het is niet erg om anders te zijn - en dan is Elf weinig origineel.

Ook de belevenissen van Buddy in Manhattan zijn niet onbekend in de filmwereld. Om de een of andere reden vinden mensen het leuk om hun dagelijkse gebruiken terug te zien door de ogen van een vreemde. Het standaard gebruik van roltrappen, liften, taxi's en 'onze' omgangsvormen worden door Buddy ontleed, geanalyseerd en verkeerd begrepen, omdat hij ze nooit gekend heeft. Maar dit soort verhalen kennen we ook al uit films als Splash en George of the jungle. Kinderen kennen deze films waarschijnlijk nog niet, maar voor de iets oudere kijker is het moeilijk om iets vernieuwends uit Elf te halen.

Elf is dan ook wel duidelijk voor jonge kinderen geschreven, met hier en daar een grapje voor de ouders. Buddy is een groot kind dat moeite heeft met het aanpassen aan de wereld van volwassen mensen. De drang naar spelen en vrolijkheid tegenover het moeten werken van ouders zal voor veel kinderen herkenbaar zijn en Buddy is misschien een begrijpend 'vriendje' in deze. Maar de moraal ligt echt té dik op de film. Het belang van familie en de hypocriete gezelligheid van kerst druipen er af.

Wanneer de 'Claus-o-meter' - de meter die het kerstgevoel meet - op nul staat, kan de kerstman niet meer vliegen met zijn slee. Gelukkig schiet de meter omhoog wanneer Michael een duur, glimmend skateboard uitpakt: het ware kerstgevoel zit dus in de cadeautjes. De New Yorkers gaan uiteindelijk nog wel, als 'one big happy family', zingen, waardoor kerst gered wordt. Dit is niet alleen onrealistisch (de hele stad kijkt naar dezelfde tv-zender en plots is iedereen aardig voor elkaar) de combinatie met het groot aantal Amerikaanse vlaggen in de film zorgt voor een haast patriotistisch gevoel van eenheid. De New Yorkers staan als één man tegenover het 'kwaad' (het gebrek aan kerstgevoel) dat hun Kerstfeest bedreigt, de rest van de wereld viert in deze film even geen kerst.

Er moet wel gezegd worden dat de film op bepaalde punten mooi en leuk gemaakt is. Zonder al te veel computerbewerkingen is er voor de elven een sprookjesachtig land gecreëerd met pratende dieren en alles er op en er aan. Ook kostuumontwerpster Laura Jean Shannon heeft haar best gedaan. De elvenkostuums doen zonder twijfel denken aan elvenkostuums en de kerstman draagt in 1968 een ouderwetser pak dan in de latere scenes.

Helaas wordt al dit moois verpest door de bijna irritante aanwezigheid van Will Ferrell. Wederom zullen kinderen er misschien een vriendelijke, gezellige man in herkennen; voor de oudere kijker gaat hij op een gegeven moment wel op de zenuwen werken. Voor de rest is er op de acteurs weinig aan te merken, vooral Bob Newhart als Papa Elf is best leuk. Het is hooguit zo dat James Caan zich eigenlijk mag schamen dat hij zich, dertig jaar na een Oscar-nominatie voor zijn rol in The Godfather laat lenen voor een zeer matige film als deze. Voor een gezellige kerst zijn er in ieder geval genoeg leuke alternatieven te zien of te huur die meer de moeite waard zijn dan Elf.

Plaats uw reactie

asSypea69kb6 op 14/12/2016

Clindamycin Prices lasix no script
TimothyBub op 30/12/2016

Prozac
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.