Final Destination 5

Vers bloed

Het mag een wonder heten als een uitgemolken horrorreeks weer met hernieuwde inspiratie op de proppen komt. Toch is dit min of meer wat gebeurt bij Final Destination 5. De reeks was uitgekauwd en binnen vier delen afgezakt van kleinschalige gore-horror met onverwachte kills tot een reeks met de meest absurde moorddadige kettingreacties ooit. Ook was er sprake van een herhaling van zetten, en dat zorgde voor een inspiratieloze reeks films. In deel 5 wordt een poging gedaan de serie nieuw leven te geven en dat lukt wonderwel.




Het belangrijkste gegeven in elke Final Destination-film zijn de bizarre moorden. In deel 1 waren deze onverwacht, maar redelijk logisch opgebouwd, met een hint naar kettingreacties die de ongelukken veroorzaakten. In deel 2 speelden deze kettingreacties een steeds grotere rol en deel 3 en 4 probeerden het publiek constant op het verkeerde been te zetten. Deel 5 keert min of meer terug naar het eerste deel: ook hier is er sprake van een balletje dat begint te rollen en een desastreuze reeks toevallige omstandigheden in gang zet. Maar net als in deel 1 zijn de momenten van doodgaan zelf abrupt en onverwacht, zonder al te veel bizarre terzijdes. Door de hernieuwde impuls weten de sterfscènes weer te schokken en van het à propos te brengen. Ze zijn naar en weten hun doel te bereiken: een opschudding veroorzaken waarbij het publiek lacht van onverwachte schrik en gruwel.

De hernieuwde aandacht voor wat de film bij het publiek te weeg moet brengen uit zich ook in de openingsscène: net als in elke Final Destination-film overleven de personages een ramp vanwege een visioen, waarna de dood één voor één met de overlevenden afrekent. De ramp aan het begin is echter de meest indrukwekkende tot nu toe. Een brug stort neer, en in plaats van een ramp die in één keer is afgelopen zorgt de chaos voor allemaal kleine vignettes waarin personages om de beurt op onverwachte manieren het onderspit delven. De chaos zorgt ook voor een meer suspensevolle spanning, waarbij een aantal personages zich met hoogtevrees tartende toeren probeert in veiligheid te brengen.

De inspiratie van de makers slaat niet over op de personages, die even dun geschetst zijn als in de vorige delen. Wel is het einde onverwacht en fantastisch. De laatste scène van de film wijkt af van de verwachtingen van het publiek en brengt de kijker van zijn à propos. Dit moet een van de meest geïnspireerde plotwendingen zijn in een late horrorsequel ooit. Alleen al door het einde steekt Final Destination 5 boven de middelmaat uit, en zelfs de middelmaat is meer dan we mogen verwachten voor een vierde sequel. Een welkome verrassing.

De schijf
Grote waarschuwing: kijk de extra's op de schijf niet voordat je de film gezien hebt - alle extra's bevatten enorme spoilers. De ergste is de featurette Circle of Death, die niet alleen alle kills weet te verklappen maar ook het einde weggeeft. En dat voor een featurette die niets toevoegt behalve pluimen uitdelen aan cast en crew. De Alternate Death Scenes zijn uiteraard spoilergevoelig, maar benadrukken ook de opvallende wijze waarop de film met de kijker speelt. De scènes zelf werken in de film wel, maar de alternatieve versies slagen minder goed. De enige extra's van grote waarde zijn de SFX-vergelijkingen. We krijgen de openingsscène en de laatste scène te zien in zowel de uiteindelijke versie als de green-screen-versie. Dan pas valt op hoeveel cgi nodig was voor het maken van de film. Deze cgi staat kraakhelder op de blu-ray, die qua beeld en geluid prima (maar niet wereldschokkend) verzorgd is.

Plaats uw reactie

Naam:

E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.

Roept u maar...