Door Basten Carmio

Al snel blijkt de man een levensstijl te hebben die haaks op die van het gezin staat: hij is uitbunding, impulsief en verstoort het eenvoudige, voorspelbare leventje van Kobayashi en zijn vrouw Natsuki. Vooral zij lijkt niet goed om te kunnen gaan met deze situatie en doet al snel beklag bij haar man. Dit wordt alleen nog maar erger door de komst van Kagawa’s echtgenote: een westerse, blonde vrouw die zeer gebrekkig Japans spreekt. De onberekenbare Kagawa en zijn vrouw verstoren de leefstijl van Kobayashi en Natsuki. Geheel in lijn van de Japanse beleefdheid gaan ze er verder niet op in en vermijden ze elke confrontatie. Als vervolgens Kagawa meer en meer eigenaardige, buitenlandse gasten uitnodigt in huize Kobayashi, krijgen ze steeds minder grip op de situatie. Het gezin wordt continu geconfronteerd met ongemakkelijke situaties die het gevolg zijn van het impulsieve gedrag van deze ongewenste bezoekers. Tegelijkertijd maakt de culturele verplichting van gastvrijheid deze bezoekers dan toch wel weer gewenst. 
 

De setting en personages doen meermaals denken aan de klassieke films van Yasujiro Ozu waarin familiedrama’s dikwijls centraal staan. Net als Ozu, gebruikt Fukuda voor zijn film een sociaal vraagstuk dat kenmerkend is voor de Japanse cultuur. Hospitalité mikt vooral op xenofobie, dat tegelijkertijd door de typische Japanse gastvrijheid voor een enorm contrast zorgt. Kobayashi en Natsuki willen liever de vreemde, buitenlandse bezoekers niet in hun huis, maar ze moeten gastvrijheid in ere houden. Regisseur Koji Fukuda brengt dit alles prachtig in beeld en evenaart daarbij de klasse van zijn genregenoot Hirokazu Koreeda (Still Walking, Nobody Knows). 
 

Ondanks het serieuze thema (xenofobie) heeft Koji Fukuda een lichtvoetige film gemaakt. En dat pakt zeker goed uit. Hospitalité is een scherp komisch portret, dat speels omgaat met de huidige sociale vraagstukken in Japan. Mikio en Natsuki worstelen met het conservatisme en het durven loslaten van de culturele “correctheid”. Koji Fukuda lijkt voorzichtig een statement te willen maken over deze state of mind en het gevaar van opkomende xenofobie. En gelukkig probeert hij dat niet door een morele boodschap naar de kijker te forceren, maar gewoon door een toegankelijke, luchtige film af te leveren. Een echte aanrader.