Door Theodoor Steen
20/12/2011
Mission: Impossible- Ghost Protocol
De fun in faalbare foefjes
Het gebeurt zelden dat een reeks films na vier delen nog steeds fris voelt. Toch is dit het geval in Mission: Impossible - Ghost Protocol dat nu in de bioscoop draait. Een deel van het succes van de serie valt te verklaren door de verschillende regisseurs die gevraagd zijn om een film te maken binnen de reeks. De regisseurs drukten allemaal een eigen stempel op het materiaal: Mission: Impossible van Brian De Palma is een paranoide spionnenthriller, vol Hitchcockiaanse touches en dubbele bodems. MI:II is door de regie van actie-expert John Woo een opgeklopte actiefilm, in de leest van de jaren '80-vehikels van Steven Seagal en Arnold Schwarzenegger, met de obligate John Woo-duiven. MI:III is een semi-realistische benadering van het materiaal door J.J Abrams, met een grotere focus op het emotionele leven van Ethan Hunt en zijn team. Brad Bird mag het nu proberen met de nieuwe film, en levert een compleet eigen product af, dat in belangrijke aspecten afwijkt van de vorige films.
Het eerste wat opvalt is dat de speelsheid die Brad Bird toonde in zijn animatiefilms The Incredibles, The Iron Giant en Ratatouille ook in Mission: Impossible- Ghost Protocol volop aanwezig is. De film is speels, humoristisch en kleurrijk. De camera krijgt volop de ruimte om alles te registreren, de kleuren spatten van het doek af en er is een grotere focus op humor.
Een groot deel van de humor bestaat uit de interactie tussen geheim agent Ethan Hunt en zijn team. Binnen het team heeft hij onder andere hulp van Benji (Simon Pegg), de computerexpert uit het vorige deel die nu meedoet aan de missies en functioneert als de Q (de gadgetexpert uit James Bond) van het team. Ook in zijn team: de op wraak beluste Jane (Paula Patton) en de schimmige adviseur Brandt (Jeremy Renner). Het clubje moet het echter doen zonder andere medewerkers, want ze zijn vogelvrij verklaard vanwege vermeende terroristische acties. Zonder financiële back-up, gezocht door de staat en criminelen en met tweedehands gadgets moeten Ethan Hunt en zijn team proberen het masterplan van een duivelse schurk zien te verijdelen.
Het opvallende aan Mission: Impossible- Ghost Protocol is de grote focus op (falende) gadgets. De film doet meer denken aan een uiterst sterke Brosnan-Bond dan aan de schimmige identeitsspelletjes van de vorige delen. De maskers zijn er nog wel, zij het in zeer beperkte mate, maar de gadgets spelen een grotere rol. Omdat de hoofdrolspelers echter niet bij de goede speeltjes kunnen, speelt de film erg sterk met de faalbaarheid van de foefjes. Wat als James Bond gadgets zou hebben die midden in de actie er op eens mee ophouden? Dat is een situatie die zich meerdere malen voordoet in Mission: Impossible- Ghost Protocol waardoor de film compleet rendement weet te halen uit de vindingrijkheid van de protagonisten.
De focus op het teamwork geeft de film ook een compleet andere dynamiek dan de vorige delen. Dit is een team dat op elkaar aangewezen is, niet een team dat met losse schroeven aan elkaar hangt zoals in Mission: Impossible. De chemie tussen de acteurs is uitstekend en het hart van de film. Wat hij bovenal biedt is iets dat de laatste jaren in spionnenfilms nodig miste: lichtheid. Waar zowel James Bond als Jason Bourne tegenwoordig de duistere, verraderlijke kant van het spionnenleven benadrukken grijpt de vierde Mission: Impossible terug op de Bond-films uit de sixties, met de gadgets, de speelsheid en de seks. Vandaar ook de grote focus op scifi-achtige elementen, zonder dat de film daarbij zijn realistische roots verliest. Daarnaast kent hij een van de beste actiescènes van de laatste tien jaar, waarbij hoogtevreesopwekkende stunts gevolgd worden door een briljante achtervolging te voet.
Mission: Impossible- Ghost Protocol toont dat je niet bang moet zijn risico's te nemen. Door de ongewone keuze voor regisseur en de breuk met belangrijke elementen in de Mission: Impossible-mythos blijkt Mission: Impossible- Ghost Protocol misschien wel het beste deel in de reeks.
