Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

24/07/2012

Satyricon

Frederico Fellini, met een oeuvre vol clowns, dromen en priesters, maakte eind jaren '60 één van zijn meest bizarre films, welke we nu niet meer tot zijn beste rekenen. De film is vooral een interessant experiment. Al sinds de première in 1969 verdeelt Satyricon de critici en kijkers. Sommigen kwalificeren de film als een meesterwerk, anderen zien niets dan leegheid en moreel verval. Een publiekslieveling is het nooit geweest, vooral door de ongewone structuur en de vaak cabareteske gebeurtenissen, die balanceren tussen komedie en tragedie met een aantal onsmakelijke en bloederige scènes. En soms ronduit slecht acteerwerk.




De film is gebaseerd op de Romeinse satire "Satyricon" van Gaius Petronius Arbiter, die hem schreef tijdens het tirannieke bewind van keizer Nero (54-68 na Christus). Van Petronius’ tekst zijn fragmenten bewaard gebleven, maar het overgeleverde werk is incompleet. Fellini heeft geen poging gedaan om ontbrekende stukken in te vullen, maar benadert het geheel alsof het een droom is: de scènes zijn onderling niet of nauwelijks verbonden en de overgangen zijn bijna nooit logisch of linken aan de eerdere. Dit maakt de film interessant voor studenten, maar het blijft vooral een film om analytisch te benaderen en van een afstandje te bewonderen (of te verguizen). De tagline luidt overigens: "Rome BEFORE Christ After Fellini". Alsof hij wil aangeven dat Christus de moraal bracht.

De film draait om Encolpio (Martin Potter) en Ascilto (Hiram Keller), die met elkaar strijden om de liefde voor de jonge slaaf Gitone (Max Born). Als Gitone voor Ascilto kiest, volgen we Encolpio in zijn verdere leven, van een aardbeving tot een bizarre banketten, van gevangenschap tot (schijn)huwelijk. Door de openlijke homoseksualiteit van de hoofdrolspelers zorgde de film voor een behoorlijke ophef. Toen Fellini werd gevraagd waarom hij buitenlandse acteurs had gecast voor die rollen, antwoordde de regisseur kortaf dat er in Italië geen homoseksuele mannen te vinden zijn.

Fellini speelt in Satyricon met vertrouwde thema’s: leven en dood, vergankelijkheid, de grillen van het lot, de rol van poëzie en kunst in een decadente wereld. De film lijkt zich af te spelen in Rome met haar bekende uitspattingen, maar Fellini gaat een stapje verder: de landschappen, de personages, de gebouwen, zelfs de lucht en de zon bevinden zich meer in een droomwereld dan in ons eigen verleden. Dat was eigenlijk het enige dat me bijbleef, de art-direction. Alle personages zijn lusteloos, mensen worden achteloos geofferd, seks is een mechanische verplichte handeling en de personages lijken alleen nog enig plezier te beleven aan het volproppen met eten en het kijken naar wreedheden.

De film werd uitgebracht als "Fellini – Satyricon", wat een noodzakelijke kunstgreep bleek te zijn. Een andere Italiaanse regisseur had namelijk de titel al vast laten leggen voor zijn eigen versie van Petronius’ boek. De filmstudio van Fellini’s versie betaalde zelfs 1 miljoen dollar voor de distributierechten, om te garanderen dat "Fellini – Satyricon" als eerste uitgebracht zou worden. De film werd genomineerd voor een Oscar (regie voor Fellini) en een Golden Globe (beste buitenlandse film), maar won die prijzen niet. Raar. De muziek is van Nino Rota, op de hoes gezet als trekker, maar ik kon het er niet in horen.





DVD

15/05/2012

Homescreen

2.35:1

DD 2.0

Nederlands

Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.