Shelter

Religieuze mumbo-jumbo

Shelter is de nieuwe film van regieteam Måns Mårlind en Björn Stein, bekend van hun mindfuckfilm Storm. Ook betreft het de nieuwe film van Michael Cooney, bekend van zijn script voor mindfuckfilm Identity. En ook Juliane Moore is niet vies van een bizarre thriller op zijn tijd (The Forgotten). Shelter bevat dan ook twist na twist, maar net als alle voornoemde titels valt de film tegen het einde erg tegen.




Dat heeft in Shelter niet zo zeer te maken met de laatste plottwist. Hier gaat het midden in de film al ergens mis. En het begint zo goed. Juliane Moore speelt Cara Harding, een psychologe die van haar vader, eveneens psycholoog, een bijzondere cliënt toegewezen krijgt. Deze man, Adam, heeft last van een meervoudig persoonlijkheids syndroom met nogal ongewone eigenschappen. Zijn gespleten persoonlijkheid heeft bijvoorbeeld last van kleurenblindheid en er zijn nog andere lichamelijke kenmerken die opvallend veranderen per persoonlijkheid. Wanneer Cara op onderzoek uitgaat, komt ze er al snel achter dat de persoonlijkheid overeenkomt met een jongen die vijftien jaar daarvoor bruut vermoord is. En dat is het tipje van een ijsberg bestaande uit plottwists, historische predikers, enge voodoodametjes en vreemde verschijningen.

Ergens in een plottwist gaat het fout: de film verschuift van genre. Shelter begint als een paranoïde thriller, maar eindigt als religieuze mumbo-jumbo. De redenatie achter de verschillende plotwendingen is vergezocht en heeft nogal aparte gevolgen. Zonder te veel van het verhaal weg te geven komt de film in een gebied terecht waarbij het gelezen kan worden als religieuze propaganda. De film kan echter net zo goed antireligieus gelezen worden, als je een aantal van de wendingen als satirisch bekijkt. Dat zou, gezien de idioterie van de rest van de film, de filmmakers het voordeel van de twijfel geven zijn. Ik vermoed dat de film, dankzij bepaalde elementen, niet goed zal vallen bij de EO-achterban, al blijkt de uiteindelijke boodschap van de film een stuk extremistisch christelijker dan de EO ooit kan zijn. Dat is tenminste als je denkt dat de filmmakers achter de beweegredenen van de hoofdpersonen staan. Voor de kijker is dat moeilijker.

Want niemand zal het moreel eens kunnen zijn met een wending laat in de plot. Het gevaar waar een piepjong personage in terecht komt is een gevolg van de morele implicaties van de plotwendingen. Een probleem als je vermoedt dat de filmmakers achter de boodschap staan (gezien het feit dat ze God bedanken op de aftiteling zijn het waarschijnlijk christelijke filmmakers). Als je niet achter de boodschap zal staan, wat de meeste christenen niet zullen doen, dan levert dat ook problemen op. Christenen zullen moeite hebben met de duistere horrorkanten van de film, wat betekent dat zij niet de doelgroep zullen zijn. Niet-christenen zullen problemen hebben met de semi-religieuze wendingen. Het probleem met veel religieuze horror is dat deze teniet wordt gedaan als je niet religieus bent. Shelter koppelt dit ook nog aan een rechts-christelijke moraal, wat al helemaal de gemiddelde, niet-conservatieve horrorfan zal vervreemden van deze film.

Plaats uw reactie

Naam:

E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.

Roept u maar...