Door Geert Gielissen

Nazi officier Aus der Funten, voorbeeldig neergezet door Karl Markovics, is een eenzame man met een scheve neus en een perfide opdracht: "Amsterdam Judenrein te maken". In Süskind ziet hij een landsman, vooral als Walter hem voorhoudt "Ich bin ein Deutscher, mit einer Deutsche Erziehung, wie Sie!".
 

Al gauw gaan ADF’s mannen op Jodenjacht, driftig geholpen door Jodenvangers als Henneikcke (Henk Poort) voor koppengeld en met succes. Uit alle hoeken en gaat worden ze weggesleurd om, zoals het men toen nog naïef geloofde, aan het werk gezet te worden in een Duits werkkamp. Met sigaren en cognac voor ADF weet Süskind iedere keer weer mensen van de doodslijsten af te krijgen. In een gesprek op de achterbank (!) van zijn dienstauto noemen ze elkaar, terwijl ADF de drank klokkend naar binnen giet, zelfs bij de voornaam. ADF vertrouwt Süskind toe "wenn der Krieg nicht ware, waren wir bestimmt Freunde!" Het kan verkeren... Toch is op een dag het 'Spiel aus' en Süskind belandt met vrouw en kind in Westerbork.

 

Süskind kan herinneringen oproepen naar Spielbergs Schindler. Ook hij wandelde de geweldsscènes door in een net pak naar de laatste mode. ADF is een typische Deutsche Beambter a la Eichmann ("So wurde mir befohlen!!"), sentimenteel (hij zingt samen met Süskind een Duits volksliedje en de jenevertranen biggelen over zijn wangen)  maar ook spijkerhard en 'Teutoons'. En ook hier zien we de monstrueuze gebeurtenissen uit die tijd. In koffers verstopt baby's, kinderen in jute zakken, mensen in doodsangst onder een planken vloer terwijl dreunende soldatenlaarzen over hen heen stampen, blaffende herdershonden en geschreeuwde bevelen op zoals bevolen was "Teutonischer Art und Weise!".  
 

Bovenal staat Süskind echter op zichzelf. Het is een aangrijpende mooie film geworden met uitstekende acteerprestaties van alle acteurs en actrices, gesteund door een authentieke weergave van een periode die nooit vergeten mag worden.