The Descendants

Trouble in paradise

Een van de grootste kanshebbers voor de Oscar voor beste film dit jaar is nu in de Nederlandse bioscopen te zien. The Descendants is de nieuwste film van Alexander Payne met in de hoofdrol George Clooney, tevens kooohploper in de race voor een Oscar.



Matt King is een gefortuneerde landeigenaar en advocaat. Het stuk land dat hij bezit dient hij echter volgens contractuele omstandigheden dan wel te verkopen aan een hoge bieder of aan de paradijselijke staat Hawaï waar hij woont. Deze overweging komt op een zijweg zodra zijn vrouw in coma raakt na een bootongeluk en ongeneeslijk in het ziekenhuis ligt. Matt moet nu niet alleen de zaken rondom het stuk land regelen maar ook de relatie met zijn twee dochters verbeteren aangezien hij tot dan toe als een soort surrogaatvader door het leven ging.

The Descendants is net als Alexander Paynes andere succesnummer Sideways een relationeel drama dat constant balanceert tussen drama en komedie. Deze soms wat ongemakkelijke balans maakt van The Descendants een aardige doch ook vreemde film. Net op het moment dat je als kijker een traan dient te laten volgt er een kwinkslag en weet je niet of het gepast is om op dat moment te lachen. Daar komt bij dat sommige tragische momenten in de film zo ongelooflijk overgeacteerd zijn dat een echt emotionele binding moeilijk is.

Gelukkig zijn er de acteurs die de boel meer dan regelmatig redden. George Clooney is ondanks iets teveel voice over uitstekend als de geteisterde vader en heeft een typisch Oscar-momentje tegen het eind van de film. De twee dochters excelleren waarbij het voor de jongste - Amara Miller - zelfs haar acteerdebuut is, een indrukwekkende prestatie. Shailene Woodley maakt als 17-jarige puber met haar rol misschien wel een stap richting het grote sterrendom. In geweldige bijrollen zien we Robert Forster als opa en Matthew Lillard (bekend van Scream) als de man die een van de bieders voor het stuk land is maar ook een nare link met de familie van Matt heeft.

Op het spel valt dus niks aan te merken. Het verhaal is wat problematischer helaas. Ten eerste is het wel erg ongeloofwaardig dat een vader - zelfs eentje die het schijnbaar zo druk heeft als Matt - zo ver verwijderd staat van het vaderschap en zijn familie. Hier en daar wordt het falen van Matt als pa wel erg ver doorgevoerd en is het nauwelijks te bevatten. Ten tweede is het ondanks het diep tragische familiedrama soms moeilijk om je te identificeren met een steenrijke landeigenaar en succesvol advocaat. Misschien dat het de gedachte is van Alexander Payne - ja, ook schatrijke mensen hebben zo hun problemen - maar je krijgt tijdens de film nooit het idee dat het echt mis zal gaan zoals in familiedrama’s die de onderklasse belichten. Dat laatste punt is het derde punt van kritiek. De voorspelbaarheidsgraad van de film ligt erg hoog, je ziet van mijlenver al aankomen hoe de film zich zal volbrengen. De dénouement rondom zowel de familie als het stuk land is nauwelijks verrassend te noemen.

Toch, al met al is The Descendants best een behoorlijke film. Het is eigenlijk net zo’n film als de winnaar van de bestefilmoscar vorig jaar: The King’s Speech. Ook dat was een film waar weinig op aan te merken viel, maar die je over vijf jaar zomaar vergeten zou kunnen zijn. Het is niet heel bijzonder, maar wel heel degelijk en precies wetend wat het publiek wil zien. Dat is juist wat The Descendants ook is, een heel degelijke maar niet onvergetelijke filmervaring.

Plaats uw reactie

Naam:

E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.

Roept u maar...