The Man With the Golden Arm

Voor wie Frank Sinatra eigenlijk alleen kent van de My Way’s en de I've Got You Under My Skin’s, is er eigenlijk geen betere film dan The Man with the Golden Arm om in aanraking te komen met Sinatra’s andere grote talent, het acteren. In deze fascinerende film van de Oostenrijkse regisseur Otto Preminger (ook van onder andere de klassiekers Laura en Anatomy of a Murder) zet Sinatra de beste en meest indringende rol uit zijn carrière neer.




Frankie Machine (Sinatra) komt net uit de gevangenis en hoopt, afgekickt van de drugs, helemaal opnieuw te beginnen. Hij was een drugsverslaafde dealer aan de pokertafel in een lokaal en illegaal casino, maar wil zich vanaf nu gaan richten op een carrière als drummer in een jazzband. Zijn vrouw Zosch (Eleanor Parker) zit doordat Frankie in een dronken bui zijn auto tegen een boom parkeerde in een rolstoel en Frankie voelt zich om die reden dan ook verplicht voor haar te zorgen. Verliefd op haar is hij al lang niet meer en het liefst zou hij er dan ook vandoor gaan met zijn onderbuurvrouw Molly (Kim Novak). Rondbazuinend dat hij nooit meer drugs zal gebruiken, blijkt het toch een stuk lastiger dan gedacht om niet in zijn oude levensstijl te vervallen. Al snel zoekt zijn oude dealer hem op en de verleidingen worden steeds groter.

The Man with the Golden Arm (verwijzend naar de unieke manier waarmee de hoofdrolspeler kaarten kan delen aan de pokertafel) deed bij zijn release 55 jaar geleden heel wat stof opwaaien. De Amerikaanse keuringscommissie weigerde de film om zijn controversiële onderwerp te keuren en hij werd dan ook zonder classificering van de MPAA uitgebracht in de bioscopen. Dit weerhield het publiek er niet van de film massaal te bezoeken en ondanks of waarschijnlijk dankzij zijn realistische kijk op de wereld van drugsverslaving, werd de film een kassucces. Daarnaast kreeg de film veel lovende recensies en ook de Amerikaanse en de Britse Academy nomineerden de film in verschillende categorieën, waaronder die van Beste Acteur.

Het spelen van een verslaafde doet het sowieso goed bij de Academy. Tien jaar voor het uitkomen van The Man with the Golden Arm maakte Billy Wilder de film The Lost Weekend, over een man die probeert om te gaan met zijn drankverslaving. Alhoewel drank een minder controversieel onderwerp is dan drugs, was Wilders film - met inderdaad een Oscarwinnende Ray Milland in de hoofdrol - behoorlijk baanbrekend. Een aantal jaren na de nominatie van Frank Sinatra als beste acteur, zou ook Jack Lemmon worden genomineerd voor zijn rol als verslaafde in de film Days of Wine & Roses. Alhoewel The Lost Weekend zeker taboedoorbrekend was, is The Man with the Golden Arm veel rauwer. Ondanks dat hij qua impact flink heeft ingeboet in 55 jaar, blijft de film en vooral de hoofdpersoon fascineren. De personages rondom Frankie Machine hebben namelijk heel wat minder diepgang. Zosch, de vrouw van Frankie, wordt bewust afgeschilderd als een vervelende vrouw die iedereen zou willen verlaten en zijn vriendin is juist de reddende engel die voor hem klaar staat; waarmee het bijna wordt goedgepraat dat Frankie zijn vrouw bedriegt. Ook de dealer lijkt van bordkarton net als Frankies sidekick (die erg doet denken aan een Dustin Hoffman in Papillon) die alleen aanwezig lijkt voor wat lucht in alle tragiek.

The Man with Golden Arm werd op een enkele achtergrondscène na in zijn geheel opgenomen in de studio. Natuurlijk is dit meteen als zodanig te herkennen, maar dit werkt niet nadelig voor de film. De studiostraat roept een beklemmend gevoel op dat goed past bij de nijpende situatie van de hoofdpersoon. De drugsproblematiek is, ondanks dat deze inmiddels veel schokkender is verfilmd (Requiem for a Dream is een onplezierig voorbeeld), wel van alle tijden en ook Sinatra’s rol is er één die nog altijd staat als een huis.

De dvd
Distributeur Video/Film Express heeft The Man with the Golden Arm uitgebracht in de Masterpiece Collection. Niet alleen het label ‘masterpiece’ duidt op respect, ook heeft de film een schijf gekregen die hij verdient. Naast een kort, maar amusant interview met een oude Sinatra, staat er een erg interessante audiocommentaartrack op van filmhistoricus Ken Barnes en ook een bijna drie kwartier durend interview met composer Elmer Bernstein, die voor zijn score een Oscarnominatie kreeg. Zijn score, en dan met name tijdens de onheilspellende titelsequentie, zou dan ook als een klassieker de boeken in gaan.

Plaats uw reactie

Naam:

E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.

Roept u maar...