Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

19/05/2010

When you're strange

Nostalgisch eerbetoon aan The Doors

The Doors. Een fenomeen, een mythe, maar vooral een legendarische rockband die eind jaren ’60, begin jaren ’70 samen was en onvergetelijke nummers uitbracht als Light My Fire, The End en Riders on the Storm. The Doors was echter bovenal beroemd en berucht vanwege leadzanger Jim Morrison die zijn mooie looks aanvulde met onvoorspelbaar en fatalistisch gedrag op en naast het podium, resulterend in zijn vroegtijdige dood. Stof genoeg voor Oliver Stone om er begin jaren ’90 een film over te maken die niet overal even goed werd ontvangen en feitelijk enkel ging over Morisson. Nu is er een zelfverklaarde getrouwe documentaire te zien over de gehele band met voice-over van Johnny Depp. De film, When You’re Strange, is parafraserend vernoemd naar een nummer van The Doors.



Aan de mythische status van de band wordt weinig afgedaan. Sterker nog, hij wordt vergroot dankzij enkele curieuze scènes waarin Morisson als geest wordt neergezet. De film begint met zelfgemaakte beelden door Morisson in de woestenij van het Amerikaanse midwesten. Morisson jat een auto en hoort op de radio dat hij dood is. Dit soort vage beelden en suggesties worden de rest van de documentaire gekoppeld aan het verhaal van de band: van het ontstaan tijdens de studententijd tot de tragische dood van de zanger met vrijwel alle benoemenswaardige feiten en nummers erin verwerkt. Fans van The Doors komen dus niet echt nieuwe dingen te weten; voor hen zijn enkele nog niet eerder vertoonde live-opnamen van groot belang en interesse. Heb je echter weinig tot geen kennis van de band, dan zijn de hoeveelheid feitjes, interviews en concertregistraties een aardige introductie.

When You’re Strange
is bovenal een lofzang op de band. Met ietwat zweverig en quasi-poëtisch commentaar naait Depp alle zaken aaneen om vooral bij Morisson een diepere analyse van zijn leven en loopbaan te geven. Toegegeven, de documentaire is minder Morisson-centrisch dan Oliver Stones The Doors maar het merendeel van de shots en verhalen zijn wederom op de geplaagde zanger gericht. Van diens gedocumenteerde drugs- en alcoholverslaving tot zijn seksuele en verbale uitspattingen: het passeert allemaal de revue en het is allemaal even intrigerend als ook bekend. Eens te meer wordt duidelijk dat Morisson een gemankeerde superster was: hij had het uiterlijk en de energie maar zijn verlegen karakter en drugsafhankelijkheid stonden een lange loopbaan in de weg.

Je kunt je natuurlijk afvragen of deze documentaire wel een meerwaarde als bioscoopfilm heeft. Het lijkt namelijk erg op een typische muziekdocumentaire zoals je ze op tv ziet, al worden hier geen interviews getoond van kenners of fans en probeert regisseur Tom Dicillo zo nu en dan in de aparte montage een allusie te maken naar het drugsgebruik in die tijd. En is het überhaupt wel nodig om weer een film te maken over The Doors? Is het hedendaagse filmpubliek nog wel geïnteresseerd in de psychedelische rocksound en in het fenomeen Jim Morisson? En wordt de culturele impact van The Doors niet wat overdreven?

Het antwoord is tweeledig. De film is interessant voor passanten die wel eens wat willen weten over de muziekcultuur en politieke geschiedenis van die specifieke tijd en voor fans is iedere film over The Doors er natuurlijk eentje extra. De film is echter vooral politiek gezien erg oppervlakkig en makkelijk en de tijd van vrije seks is erg passé. Platitudes over de mensenrechtenbeweging en de oorlog in Vietnam zijn legio en de nostalgische houding tegenover drugs en seks is zelden een kritische, terwijl het toch voor vele jonge artiesten noodlottig afliep. Immers, naast Jim Morisson stierven ook muzieklegendes als Jimi Hendrix en Janis Joplin op 27-jarige leeftijd aan de gevolgen van drugs en drank. Maar goed, uiteindelijk draait het om de muziek en alleen al vanwege de vele concertbeelden is When You’re Strange best de moeite. Verwacht echter geen geopende deuren met onthullingen of openbaringen, om ten einde - en in ere van The Doors' inspiratiebron - schrijver Aldous Huxley aan te halen.


Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.