Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

11/08/2011

World Cinema Amsterdam

World Cinema Amsterdam

Een andere kant van cinema

Een andere kant van cinema
Van 10 tot en met 21 augustus doet het World Cinema Festival de Amsterdamse bioscoop Rialto aan. Hieronder een bespreking van een viertal films die op het festival te zien zijn; vier films die allemaal breken met de clichès van de wereldcinema. Bij de wereldcinema verwachten de meeste mensen trage, bespiegelende films in een landelijke omgeving, overwegingen over tradities en een veritè-achtige cameravoering. Sommige van de besproken films bevatten wel een van deze elementen, maar ze breken hier ook mee, door bijvoorbeeld een grootstedelijke setting of een rauwere toon.


Gandu



Gandu is een film uit India, maar is geen typische Bollywood-productie of een film in de traditie die ik hierboven beschreef. Het is een rauwe, hyperactieve, geflipte vertelling over een rapper genaamd Gandu, die zich begeeft op het pad van drugs, porno en geweld. De film begint met semi-documentairebeelden maar verandert al snel in een geflipte mix tussen documentaire, drama, videoclips en porno. Jawel, deze film bevat waarschijnlijk een van de meest expliciete seksscènes die je dit jaar zult zien.

De kracht van Gandu is de rauwe energie die de film, en hoofdpersoon Gandu (letterlijk: klootzak) uitstralen, maar het is ook meteen een zwaktebod. De film weet de chaos niet in toom te krijgen en voelt daardoor nogal ongefocusd. Gandu zakt op momenten compleet in elkaar, maar weet vervolgens weer uit de sleur te komen door constant te exploderen. De onevenwichtige toon is een zwaktebod, maar je kunt zeker stellen dat Gandu een totaal unieke film is.





Riscado



Riscado beziet het grootstedelijke leven in Brazillië door de ogen van Bianca, een actrice die bijverdient als promotor. Ze verkleedt zich als beroemde personen om cadeau's af te leveren en aan straatpromotie bij te verdienen. Ze heeft er een hekel aan, maar ze moet het doen om geld te verdienen. Dan krijgt ze een rol in een grote filmproductie. De regisseur ziet wel wat in haar en baseert de film steeds meer op haar leven.

Een interessant gegeven dat helaas niet compleet beklijft. De plot is te dun om de complete anderhalf uur te boeien. Tweede probleem is dat de beelden uit de film en de beelden uit  de filmproductie-in-de-film elkaar afwisselen, maar beide op dezelfde amateuristische manier geschoten zijn. Een gebrek aan budget hoeft geen probleem te zijn, tenzij je beelden wilt tonen uit een “grote productie”. Door deze problemen valt Riscado helaas wat tegen, maar gelukkig wordt de film gedragen door debutante Karine Teles. Ze mag niet de meest veelzijdige actrice zijn, maar ze acteert zonder schroom en vol energie. Ze tilt de film naar een hoger plan, en door haar vertolking van Bianca is de film nog enigszins de moeite waard.





Medianeras



Martin woont in Buenos Aires, de hoofdstad van Argentinië. Hij is webdesigner, en verrekte eenzaam. Zijn enige contact verloopt via de computer en hij leeft zijn dag volgens bepaalde patronen. Mariana is etaleur en werkloos architect, woont in de flat naast Martin, en is verrekte eenzaam. Haar enige contact is met haar ex-vriend, en ook zij leeft haar dag volgens patronen. De interesses van Martin en Mariana blijken hetzelfde: ze zwemmen beiden, ze observeren gebouwen, gaan naar dezelfde videotheek, zijn zelfs beiden aanwezig bij hetzelfde bizarre ongeluk waarbij een hond zelfmoord pleegt. Ze lijken gemaakt voor elkaar, maar helaas lopen ze elkaar elke keer mis.

Medianeras is een regiedebuut maar dat is er niet aan af te zien. De regisseur, Gustave Taretto, maakt prachtige composities en weet via de montage het leven van Martin en Mariana voelbaar te maken. In zijn script stopt hij veel originele momenten, zoals de dialoog van Martin waarin hij de vormen van gebouwen vergelijkt met menselijke emoties, of Mariana's obsessie met "Waar is Wally". Het is een uiterst zelfverzekerde film, met een briljant gevoel voor stijl en goed acteerwerk van de sympathieke hoofdrolspelers. Het enige minpunt van de film is dat het basisconcept - twee voor elkaar bestemde zielen die elkaar constant mislopen - op een geven moment zijn rek kwijt is. Het duurt te lang, en een paar misplaatste noodgrepen doen de plot nog langer rekken. Op problemen in de plot na is Medianeras echter een aanrader en een grote belofte voor de toekomst.




Viva Riva



Mijn favoriete film die op dit festival draait is het Congolese Viva Riva. Het is een dramafilm met een frisse setting: de stad Kinshasha. Tijdens de petroleumschaarste ziet sjacheraar Riva zijn kans schoon en hij bedenkt een plan om een lading petroleum te bemachtigen. Helaas zijn er meer kapers op de kust, waaronder een vrouwelijke militair, een priester en een gevaarlijke maffiabaas genaamd Azor, die een relatie heeft met een vrouw die door Riva begeerd wordt. Het einde kan niet anders dan explosief worden.

V
iva Riva kent genoeg wendingen om de boel spannend te houden. De plot is ijzersterk, vol onverwachte momenten, inclusief een aantal gewaagde seks- en geweldscènes. De acteurs zijn ijzersterk, waarbij vooral Manie Malone, als femme fatale Nora, een  onuitwisbare indruk maakt. De cinematografie is verrassend sterk, en kan zich meten met grote Europese en Amerikaanse producties. Dit is Afrikaanse cinema op grote schaal, en de manier waarop actie en camerawerk gechoreografeerd worden verbaast door het ongelooflijk hoge niveau. Van begin tot eind is Viva Riva een uiterst sterke productie. Het is én een film die een ander beeld van Afrika geeft én daarnaast een ijzersterke thriller met een fantastisch einde. Het zou me niets verbazen als Viva Riva een Oscarnominatie in de wacht zou slepen voor beste buitenlandse film.





Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.