Cordero De Dios

…dat wegneemt de zonden der wereld

Tegen de achtergrond van twee onrustige periodes uit de Argentijnse geschiedenis vertelt de 34-jarige regisseuse Lucía Cedrón een ingrijpend verhaal over een familie en de spanningen tussen haar leden. Moeiteloos verspringt Cordero de Dios tussen het economische onrustige Argentinië van 2002 en het politiek onrustige land van 1978, waar toen meer gebeurde dan alleen een Wereld Kampioenschap voetbal.



Argentinië, 2002. De regen is gestopt, het zonnetje is gaan schijnen en op een zware economische crisis na, is er geen vuiltje aan de lucht. De 77-jarige Arturo (Jorge Marrale) rijdt in zijn pick-up truck onder een viaduct door, wanneer hij plots door een stel gewapende mannen wordt gedwongen zijn auto te stoppen. Arturo wordt uit zijn auto gesleurd en niet veel later krijgt Guillermina (Leonora Balcarce), Arturo’s kleindochter, een telefoontje waarin een grote som losgeld geëist wordt. Guillermina heeft het genoemde bedrag niet onder haar matras of in een oude sok zitten en ziet zichzelf genoodzaakt haar moeder te bellen. Haar moeder en dochter van Arturo, Teresa (Mercedes Morán) woont al sinds eind jaren zeventig in Frankrijk en zal nu voor het eerst sinds zij in ballingschap emigreerde, terug moeten keren naar Buenos Aires. Wanneer Teresa aankomt in Argentinië, lijkt ze niet zo happig om het geld op tafel te leggen. Ze wil haar vader wel vrij krijgen, maar niet ten koste van bijvoorbeeld het huis, waar zij en haar man vroeger in woonde. Guillermina begrijpt hier niks van, maar zal er, samen met de kijker snel achter komen waarom haar moeder haar opa zo haat.

Teresa en haar man Paco (Juan Minujín) hadden in 1978 banden met oppositiepartijen die zich verzetten tegen de kwalijke praktijken van de regering van Jorge Videla en zijn vuile oorlog. Teresa en Paco worden op een dag ontvoerd door de militaire junta. Vader Arturo zal al zijn kennissen en contacten moeten aanspreken om zijn dochter en schoonzoon vrij te krijgen. Zonder al te veel te willen weggeven, is de titel, die vertaald kan worden als Agnus Dei of Lam Gods, een aardige hint voor hoe de situatie in 1978 afloopt en de onderlinge verhoudingen in 2002 zijn ontstaan.

Zware kost voor een film natuurlijk, de ‘vuile oorlog’ in Argentinië. Toch heeft Lucía Cedrón er, in haar speelfilmdebuut, voor gezorgd dat het verhaal erg subtiel en ingetogen wordt verteld. Ze richt haar blik in de film meer op een familie die door de vreselijke gebeurtenissen eind jaren zeventig werd verscheurd, dan op de politiek zelf. Dit heeft Cedrón ongetwijfeld gedaan om persoonlijke redenen, aangezien haar eigen vader eind jaren zeventig ook op onverklaarbare wijze verdween en overleed, en ze had dus enige ervaring met het opgroeien in een verscheurd gezin.

Naast het aangrijpende verhaal heeft Cordero de Dios nog een aantal sterke troeven in handen. Er wordt overtuigend, maar ingetogen geacteerd en ook verbindt Cedrón de twee periodes in de film naadloos met elkaar. Soms is dit letterlijk, wanneer het ene personage uit 2002 de kamer uitloopt en een personage uit 1978 de kamer inloopt, maar vaak ook simpelweg met overeenkomende, parallelle situaties uit beide periodes. De periodes lopen al dan niet letterlijk door elkaar heen, waarmee nog meer duidelijk wordt dat beide periodes sterk met elkaar verbonden zijn. Het spelen met tijd voelt nergens geforceerd aan en dient het doel, namelijk het inzichtelijk maken van emoties uit het ‘heden’, uitstekend.

Cordero de Dios was de openingsfilm van het Internationaal Film Festival Rotterdam in 2008, en de reacties van de recensenten waren gemengd. Alhoewel niemand of bijna niemand de film slecht vond, vond men de film te veilig en te conventioneel. Maar juist door dicht op de personages te zitten en het verhaal niet te breed te willen trekken, verliest Cedrón zich niet in valse sentimenten, afleidend experimentele mooifilmerij of een te zwaarwegende politieke boodschap en blijft de film persoonlijk, emotioneel en bescheiden. Iets wat eerder opgevat kan worden als compliment dan als kritiek.

De DVD bevat, op vier trailers na, geen extra’s. Dit is jammer, want een documentaire met achtergrondinformatie over de twee periodes waarin het verhaal zich afspeelt was een welkome aanvulling geweest.