New York, I Love You

Kleurrijke portretten van de stad die nooit slaapt

In 2006 was iedereen aangenaam verrast door Paris, je t'aime. In de film toonden een stuk of twintig filmmakers hun visie op Parijs, met behulp van slimme korte films. De stad van de liefde leende zich immers perfect voor uiteenlopende portretten. New York staat bekend als de stad die nooit slaapt. Erg verrassend is het dan ook niet dat de portretten in New York, I Love You spontaner, maar toch helaas ook een tikje minder kleurrijk aanvoelen.



New York, I Love You bestaat uit tien korte films die zich afspelen in deze stad. Hoewel onderwerpen als vervreemding, medelijden en haat behandeld worden, staat de liefde wederom centraal. Regisseurs als Allen Hughes en Joshua Marston tonen ieder hun beeld van New York aan de kijker in een wirwar van menselijke emoties met amusante situaties en poëtische rode draden. Uiteraard doet iedere film zijn best om een alledaags scenario zo onverwachts mogelijk af te laten lopen.

Dat laatste is dan ook een piekfijn uitgewerkt concept. Het gebeurt niet vaak dat de kijker zo vaak wordt verrast in anderhalf uur. Dit allemaal in een grootstedelijke setting die het publiek maar al te vaak heeft gezien. Elke korte film voelt als een raadsel dat zich langzaam ontrafelt; en wanneer dat gebeurd is, staat een volgend raadsel al weer op ons te wachten. Slim uitgewerkte scripts en uitstekende regie zorgen ervoor dat we geven om personages die slechts enkele minuten in beeld zijn.

De meeste portretten in New York, I Love You zijn imposant en blinken van goede uitwerking. De meest indrukwekkende film is die van regisseur Shekhar Kapur, die u misschien wel kent van Elizabeth: The Golden Age uit 2008. In dit filmpje zien we, zonder al te veel te verklappen, hoe een gehandicapte piccolo een rijke vrouw emotioneert. Hoewel de grondtoon van New York hierin een beetje verdwijnt, is dit wel het meest ontroerende segment.

Het valt niet te ontkennen dat het een succesformule is: populaire stad, populaire acteurs, geprezen filmmakers. Als het ene korte filmpje tegenvalt, kan de volgende alsnog een poging wagen tot voldoening. Zoals verwacht weet New York, I Love You indruk te maken, al is het maar in een paar van de korte films. Helaas voelt de stad minder als een eenheid, waardoor het in slechts enkele films voorkomt dat de locatie een prominente rol speelt. Het komt echter nooit zover dat de film als los zand aanvoelt.

New York, I Love You volgt Paris, je t'aime in een traditie waarvan ik hoop dat hij nog lang voortleeft. De film voelt minder als een geheel, maar weet op zo veel vlakken indruk te maken dat dit hem wordt vergeven. Dit is een compilatie van menselijke emoties geschilderd in portretten van een zeer hoog niveau. De 'Cities of Love'-reeks is voorlopig nog niet klaar, nu wordt het wachten op 'Amsterdam, wat haw ik van jauw'.