The Rainbow Warriors of Waiheke Island

Het gevaar te veilig verbeeld

Het is 1978 wanneer een kleine organisatie van milieuactivisten genaamd Greenpeace een oude, roestige boot koopt. Na drie maanden hard werken is het schip weer zeewaardig. Omgedoopt tot Rainbow Warrior beginnen de activisten hun eerste grote zeecampagne: protesteren tegen de walvisjacht van IJsland.

Van walvissen tot zeehonden tot nucleaire tests: de Rainbow Warrior groeit uit tot het vlaggenschip van de steeds beroemder – en beruchter – wordende organisatie. Na ruim zeven jaar ligt het schip in de haven van Auckland, Nieuw-Zeeland te wachten om uit te varen voor een protesttocht tegen Franse kernproeven in de Stille Oceaan wanneer er totaal onverwacht een einde komt aan de geschiedenis van de Rainbow Warrior. De Franse geheime dienst brengt het schip met bommen tot zinken en een van de bemanningsleden komt hierbij om het leven.

Documentairemaakster Suzanne Raes reisde af naar het eilandje Waiheke Island, net voor de kust van Auckland, om een deel van de bemanning van toen op te zoeken. De crewleden kwamen na de aanslag samen op Waiheke en zijn daar sindsdien blijven plakken. Met veel archiefmateriaal en interviews reconstrueert Raes het leven van de Rainbow Warrior en diens bemanning.

Eind vorig jaar draaide de film meerdere malen in een uitverkochte zaal op het IDFA en hij voerde zelfs enkele dagen de lijst van publieksfavorieten aan. De voornaamste reden voor dit succes: een film over actievoerders brengt enthousiast publiek met zich mee. Niet om de film te kort te doen – zeker niet – maar tussen alle filmexperimenten en inhoudelijke onthullingen was dit toch iets te gewoontjes om er uit te springen op een festival als het IDFA.

Zoals gezegd bestaat de film uit interviews en archiefbeelden. Hierdoor is The Rainbow Warriors of Waiheke Island een portret geworden; een film om op zondagavond vanaf de bank te bekijken. Maar is dat wat je verwacht van een film die de titel “Rainbow Warrior” in zich draagt? De film is wellicht iets te beschouwend, Raes kijkt alleen maar terug en de film zelf – de cinematografie en het historische verslag – zijn niet prikkelend genoeg. Ook de interviews hadden dieper kunnen gaan.

Dat is jammer, maar het is een keus die gemaakt is en het is niet helemaal eerlijk om de film af te rekenen op andere verwachtingen. Binnen de grenzen van het filmportret is The Rainbow Warriors namelijk wel een mooie film. De oude beelden zijn goed bij elkaar gezocht; de geschiedenis van de Rainbow Warrior is interessant voor eenieder die er nog weinig van af weet; en met hier en daar een shot van de oase van rust en ontspanning die Waiheke is, is het kijkplezier compleet. En dan zijn er natuurlijk nog de hoofdrolspelers. De actievoerders-op-leeftijd zijn veelal geweldige persoonlijkheden om voor de camera te zetten. Sterker nog: het zijn deze oud-bemanningsleden die je wel prikkelen. De drijfveren van toen en de laatste wilde haren van nu: hun leven dwingt een zeker respect af.

Zo is The Rainbow Warriors of Waiheke Island eigenlijk toch nog een hele fijne film geworden. Ja, het had iets meer kunnen en mogen zijn, maar de mix van geschiedenisles en boeiende persoonlijkheden levert desalniettemin een mooi document op. Een document dat de feiten aanvult met persoonlijke herinneringen en zo zeker zijn waarde heeft. Geen must see voor een breed publiek maar boeiend genoeg voor de geïnteresseerden.