The Hurt Locker

De intensiteit rondom het uitschakelen van mijnen

Eerst zou hij wel in de bioscoop verschijnen, maar de Amerikaanse bioscoopexploitanten en distributeurs zagen een realistische en harde film over het dagelijkse leven van soldaten in Irak niet zitten. Uiteindelijk gingen ze toch overstag en werd The Hurt Locker alom geprezen om zijn aanpak. Toen kwam Nederland, eerst wel een bioscooprelease en toen toch weer niet. Verder dan de DVD zou de film hier niet komen. Maar ineens was daar het prijzenseizoen en The Hurt Locker was tot de Golden Globes telkens de grote winnaar. Dus wat gebeurt er dan? De film komt alsnog, zij het gelimiteerd, hier in de bioscoop en daar mag het publiek erg dankbaar voor zijn want The Hurt Locker behoort tot de beste (anti-)oorlogsfilms van de laatste 25 jaar.



De film vertelt het verhaal van een kleine soldatendivisie die het uitschakelen van mijnen als taak heeft. Tijdens de tergend spannende openingsscène komt de groepsleider om wanneer een mijn tot ontploffing wordt gebracht en hij zich nog binnen de zogenaamde “kill zone” bevindt. De nieuwe leider, Sergeant James, is een wildeman die tegen alle protocollen ingaat en soms zelfs zonder bescherming mijnen uitschakelt. Dit leidt uiteraard tot wrijving binnen het groepje. Wanneer James meent dat een bevriend Irakees jongetje is gebruikt als levende bom draaien de stoppen door en gaat James op persoonlijk oorlogspad, daarmee het leven van zijn groepsgenoten in de waagschaal stellend.

The Hurt Locker is geregisseerd door Kathryn Bigelow en haar typische stijl van wervelende actie en macho - doch onzekere - mannen wordt hier gekoppeld aan een onwennige documentairestijl van filmen. Het is zeker in het begin erg wennen aan de onrustige zooms en fragmentarische montage. Eenmaal geacclimatiseerd voelt het als een noodzakelijk kwaad, zelfs onontbeerlijk om door te dringen tot het rusteloze en immer gevaarlijke bestaan van de groep. Bigelow slaagt erin om het leven van de soldaten over te brengen op het doek zonder te vervallen tot clichés of overdadige dialogen; het voelt allemaal zeer natuurlijk aan.

Dit is zeker ook te danken aan de ijzersterke cast. De drie soldaten in de groep worden met verve gespeeld door drie onervaren acteurs waarbij vooral Jeremy Renner als Sergeant James zijn personage uitstekend neerzet. James heeft een duister en dubieus karakter, soms lijkt hij pure white trash maar zeker in zijn ontmoetingen met het Irakeze jongetje dat DVD’s verkoopt komt James zijn menselijkheid naar voren evenals wanneer hij zijn groep moet beschermen tegen groot gevaar. Zeer opvallend is ook het feit dat enkele grote namen opdraven in kleine rollen. Guy Pearce, Ralph Fiennes en David Morse zijn allemaal kort te zien, maar alledrie leveren ze krachtige rollen af.

Het meest in het oog springende aspect van de film is echter de actie. Feitelijk springt de film van probleem naar probleem. Bigelow had al bewezen met films als Point Break en Strange Days uitstekend overweg te kunnen met actiescènes en in The Hurt Locker doet ze er nog een dikke schep bovenop. De situaties die ze creëert met haar crew zijn dan weer claustrofobisch wanneer de drie soldaten in de nachtelijke steegjes van Bagdad een groep terroristen achtervolgen, en dan weer angstaanjagend open wanneer de drie het midden in de woestijn moeten opnemen tegen een bijna onzichtbare sluipschutter. Het is een visuele en auditieve tour de force die op even dramatische als wel hartverscheurende wijze tot uitbarsting komt in een oprecht menselijke en dramatische climax midden op een marktplein.

De kritiek die in eerste instantie rondom het project lag, blijkt ongegrond. The Hurt Locker is geen expliciet politieke film. Sterker nog, kritische noten over het beleid worden niet gekraakt. Het is een film over de soldaten, over de gewone man die naar een rampgebied wordt gestuurd en daar maar het beste ervan probeert te maken. Niet voor niets begint de film met het citaat “war is a drug”. “War is a hell” had even goed gekund aangezien het allemaal zonder opsmuk wordt getoond.

We mogen blij zijn dat The Hurt Locker alsnog in de Nederlandse bioscoop wordt getoond, want dat is de beste plek om deze indringende film te zien. De filmische stijl is intens, maar ook noodzakelijk om een realistisch beeld te geven van het werk dat de soldaten moeten uitvoeren. De film is echter ook vermaak; een saai moment kent de film niet en de opbouwende spanning camoufleert het gebrek aan een echt verhaal. Hij is op alle fronten vakkundig, overtuigend, schokkend en vooral uitstekend. The Hurt Locker, en dus ook Kathryn Bigelow als filmmaker, laat zien hoe een combatfilm moet zijn. En vanwege zijn a-politieke houding is de film misschien zelfs nog beter in het overbrengen van de verschrikking die oorlog heet.

Naam:

E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.

Roept u maar...