The Ghost Writer

Spoooohkachtig Sfeervoooohl

Ewan McGregor speelt een naamloze schrijver. Hij staat op de credits simpelweg als ‘The Ghost’ en dit is ook hoe hij zichzelf introduceert in de film wanneer de Britse ex-premier Adam Lang (Pierce Brosnan) aan hem vraagt wie hij is. The Ghost is ingehuurd om de memoires van de ex-politicus te schrijven, nadat de vorige schrijver die dit baantje had onder mysterieuze omstandigheden dood aanspoelde op het strand. The Ghost heeft in eerste instantie twijfels of hij het baantje moet nemen, maar een grote som geld haalt hem uiteindelijk over. Nadat het contract is getekend vliegt de eveneens Briste schrijver naar de Verenigde Staten, want het is daar (op het eiland Martha’s Vineyard, dat over het algemeen rijke mensen op vakantie aantrekt en niet geheel toevallig is Bill Clinton één van hen) dat Adam Lang zich samen met zijn vrouw (Olivia Williams) en personeel begeeft. Wanneer hij goed en wel aan het werk is gegaan, wordt Adam Lang ondertussen verdacht van oorlogsmisdaden die hij in zijn regeringsperiode zou hebebn begaan en alsof dat nog niet genoeg stress oplevert, duikt The Ghost ook nog eens iets te diep in het verleden van de man en hij stuit daarbij op aanwijzingen van zijn eigen voorganger, die zo maar tot de vreemde dood zouden hebben kunnen leiden.

The Ghost Writer is gebaseerd op een boek van schrijver Robert Harris (niet te verwarren met Thomas ‘Silence of the Lambs’ Harris), schrijver van boeken waar onder andere de Rutger Hauer-film Fatherland en de Nederlandse co-productie Enigma van Michael Apted op werden gebaseerd. Harris schreef samen met Polanski het script naar zijn eigen boek en het verhaal is op het eerste gezicht een standaard politieke thriller. Voor Polanski is dit geen struikelblok aangezien de regisseur in zijn loopbaan al vaker het maximale uit vrij simpele plotjes heeft weten te halen. Ook hier doet hij dat. Polanski bouwt de spanning langzaam maar bijzonder doeltreffend op en de beklemmende sfeer en de setting van de film doen meer dan eens denken aan die andere film van een gerenommeerd regisseur die eerder dit jaar een pulperige thriller verfilmde (Shutter Island). Polanski kon er om duidelijke redenen niet filmen, maar Martha’s Vineyard (dat in werkelijkheid dus een Duist eiland was) zag er nog nooit zo griezelig uit. Ook het strandhuis van Adam Lang (dat in werkelijkheid gewoon een studio was met ‘green screens’ voor de ramen) is kil en niet het beste klimaat om inspiratie op te doen voor onze protagonist.

Naast de beklemmende sfeer die gaandeweg steeds sterker zijn stempel op de film drukt, zijn het de acteurs die een extra dimensie geven aan hun personages. Hoofdrolspeler Ewan McGregor is te vaak erg goed geweest in rollen die door zijn tegenspelers worden overschaduwd (laatst nog door Jim Carrey die alle aandacht naar zich toe trok in I Love You Phillip Morris, Tom Hanks en zijn geren in Angels & Demons of George Clooney met zijn snor in The Men Who Stare at Goates), maar nu krijgt hij, mede doordat hij in vrijwel elk shot zit, meer de kans om te schitteren. Dit doet hij dan ook met verve, want ondanks dat zijn personage én geen naam én vrijwel geen voorgeschiedenis kent, maakt hij van de The Ghost een erg interessant persoon waar je graag mee meeleeft. Pierce Brosnan is ook zeker op zijn plaats als de op Tony Blair gebaseerd ex-premier en heeft hierbij de kans om zijn glibberige gladjanusrollen te combineren met wat serieuzer werk. Brosnans rol is echter kleiner dan je zou verwachten en heeft hierdoor niet de kans uit te groeien tot grote ster van de film. Verder zijn Olivia Williams en Tom Wilkinson erg goed en het is altijd leuk om de inmiddels 94-jarige Eli Wallach te zien, ook al is zijn rolletje nog zo klein. Verder ook opzienbarend is James Belushi, misschien niet door een sterke rol, maar meer door zijn kale kop.

The Ghost Writer is moeilijk los te zien van het hele gebeuren rondom Roman Polanski. Zelfs in de film zitten enkele wrange parallellen met dit onderwerp. Vooral de ex-premier die voor het Strafhof in Den Haag moet verschijnen en daarom in Amerika blijft zodat hij niet uitgeleverd hoeft te worden en de manier waarop hij hierdoor gevangen zit in zijn eigen huis zijn nogal te vergelijken met Polanski’s omstandigheden. Wanneer je dit echter probeert los te laten en je meer op de film focust, zul je aangenaam worden verrast door de spannende film die Polanski heeft afgeleverd. Uiteraard niet zijn beste werk, maar nog altijd met kop en schouders uitstekend boven het gemiddelde aan zogenaamd beklemmende thrillers.