Hair India

Weinig haar voor je geld...

Het IDFA kondigde zichzelf vorig jaar aan met reclamespotjes onder het motto “de werkelijkheid verzin je niet.” Een van die spotjes speelde zich af in een kapsalon. Waar de hair extensions vandaan komen, vraagt de klant. Van zielige Indiase kinderen die kaal geschoren worden, zegt de kapper grappend. Vervolgens zien we het beeld van een meisje dat inderdaad kaalgeschoren wordt – ze kijkt erg ongelukkig – begeleid door babygehuil. Het is een shot uit Hair India.



Zo sterk als de reclame was om het IDFA onder de aandacht te brengen, zo zwak is het als promo voor de film zelf. De premisse van Hair India klinkt namelijk uiterst intrigerend voor je hem ziet. Is er echt een onmenselijke handel in Indiaas kinderhaar om de westerse markt van extensions te voorzien? Wordt hier een groot onrecht onthuld waarbij Naomi Kleins No Logo in het niet valt? Hoewel zelfs de dvd-hoes ons nog wat in die richting duwt, krijgen we in 75 minuten tijd niets te zien wat daar op lijkt. Hair India is een verzameling flarden van portretten van oppervlakkige, eendimensionale mensen die allemaal onderdeel zijn van wat een vrijwillige haarhandel zou kunnen zijn.

We krijgen een paar verhaallijntjes mee: een Indiaas gezin dat zijn haren laat afscheren als offer aan hun god; mannen die druk zijn met de handel in haar; een ongekend oppervlakkige vrouw die extensions laat zetten. Inderdaad, alles draait om mensenhaar, maar de film slaagt er niet in om het verhaal te vertellen van hoe het afgeschoren haar van een klein arm meisje via een paar zakenmannen op het hoofd van een rijke vrouw belandt. In plaats daarvan krijgen we fragmenten uit het proces waarbij de onderlinge connecties flinterdun zijn. De afwezigheid van een voice over of interviewer, en de erg matige parallelle montage ontmoedigen de vorming van een narratief. De cinematografie is niet sterk genoeg om deze gebreken te compenseren.

Maar wat is Hair India dan? Te oppervlakkig om politiek te zijn; te rommelig om verhalend te zijn; te mild om aangrijpend te zijn. Het contrast tussen arm en rijk is uiteraard aanwezig, maar het lijkt meer te dienen als decorstuk dan als statement. Dan rest er niet veel meer dan dat de film een goed idee van de filmmakers was dat slecht is uitgewerkt. En helaas is het de uitwerking die op de dvd staat.

Naam:

E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.

Roept u maar...