L'année des Méduses

Elke zomer vertrekt de 16-jarige Chris (een jonge Valérie Kaprisky) met haar moeder (de al even aantrekkelijke Caroline Cellier) richting Saint-Tropez voor een vakantie aan het strand. Aangezien vaderlief als workaholic in Parijs achterblijft heeft met name Chris haar handen - en andere lichaamsdelen - vrij. De nymfomane laat geen enkele mogelijkheid onbenut om bezette mannen en vrouwen te verleiden, aan te trekken en af te stoten. De enige die zich aan haar charmes
onttrekt is de pooier Romain, ook nog eens de minnaar van haar moeder. Chris stelt alles in het werk om Romain in bed te krijgen. Uiteindelijk blijkt de handelswijze van Chris wel degelijk een diepere achtergrond te hebben, met fatale gevolgen als resultaat.

L'année des Méduses heeft inmiddels een cultstatus bereikt bij een kleine groep bewonderaars, voornamelijk vanwege sekssymbool Kaprisky. De toen 22-jarige loopt voortdurend topless of in evakostuum rond en manupileert iedereen om haar heen met behulp van haar seksuele aantrekkingskracht. Haar acteerprestaties worden trouwens een stuk minder geroemd. Een jaar eerder, in 1983, hoopte Kaprisky op haar internationale doorbraak met haar Amerikaanse debuut Breathless. De film werd door critici medogeloos neergesabeld, en naast tegenspeler Richard Gere was het vooral de jonge Kaprisky die de hoon over zich heen kreeg. Sindsdien was en is zij voornamelijk nog in Franse niemendalletjes te bespeuren.

Even onbevredigend werd de carierre van regisseur Christopher Frank. Na L'année des Méduses regisseerde hij nog een handvol weinig opzienbarende films voordat hij na 1995 totaal van het filmfront verdween. Echt vreemd is dat niet, want als we L'année kritisch onder de loep nemen, zien we een nauwelijks overtuigende film. Het script is zeer mager en de dialogen op zijn minst beroerd te noemen. Daarnaast zijn de scènes kort en rommelig, waardoor het lijkt of de editor de schaar geregeld willekeurig ter hand heeft genomen.  De liefhebber die de film voornamelijk bekijkt om zich een uitstapje naar de Bananenbar te besparen komt ook bedrogen uit, want zodra er zich Emmanuelle-achtige taferelen afspelen, wordt snel overgeschakeld naar een volgende scène. Wat rest is de erotische geladenheid en een stap terug in de tijd. We keren terug naar een tijdperk zonder mobiele telefonie (waardoor geheime afspraakjes een stuk lastiger te maken zijn) en veel sigarettenrook. De film lijkt wel één lange commercial voor de tabaksindustrie want iedereen, Kaprinsky inbegrepen, paft er nog lustig op los.

Des te verrassender is het dat Lumière er anno 2010 voor heeft gekozen om de film voor het eerst op DVD te laten verschijnen. De weinige VHS-kopieen toonden een belabberde beeld en geluidskwaliteit en zijn inmiddels zo goed als onvindbaar. Daarom verdient Lumière met deze uitgave een compliment. De beeldkwaliteit (in 16:9 formaat) is een stuk beter dan de oude VHS-release, al is natuurlijk wel te zien dat we 26 jaar terug in de tijd zijn en met een B-film te maken hebben. Het geluid is alleen in DD 2.0 mono beschikbaar en ook hoorbaar van mindere kwaliteit. Maar wel kunnen we genieten van de soundtrack vol jaren '80 pulpsynthesizers en Nina Hagen.

De echte fan zal niet kunnen wachten om eindelijk een behoorlijke kopie van L'année in huis te hebben. Voor overige belangstellenden is de film een stuk minder spannend dan de achterflaptekst belooft, en alleen 13-jarige pubers zullen onder de indruk zijn. Wie houdt van langdradige, slechte dialogen en jaren '80 pulp mag deze film niet missen, andere filmfans kunnen deze release beter aan zich voorbij laten gaan.