Le Père de Mes Enfants

Over filmliefde en familie

Een man in pak beent door de straten van Parijs. Hij telefoneert aan één stuk door over acteurs, regisseurs en budgetten. De man heet Grégoire Canvel. Hij is filmproducent en die telefoon lijkt wel aan zijn oren te zijn geplakt. Zelfs als hij met vrouw en kinderen op vakantie is, kan hij zijn bedrijf Moon Films niet met rust laten. Dat Canvel zijn werk niet van zich af kan zetten, betekent niet dat hij niet van zijn gezin houdt. Elk vrij moment brengt hij met zijn vrouw en drie dochters door.



Regisseuse Mia Hansen-Løve baseerde haar film op het leven van producent Humbert Balsan. Deze Franse producent produceerde ondermeer L'intrus van Claire Denis (2004) en Manderlay (2006) van Lars Von Trier. Balsan stond bekend om het realiseren van projecten die andere producenten als onmogelijk zagen. Geld interesseerde hem niet; wanneer hij geld te kort kwam voor een nieuwe productie, verkocht hij één van de andere films uit zijn catalogus. In 2005 hing Balsan zichzelf op in zijn kantoor.  Volgens vrienden leed hij al jaren aan een depressie, anderen wijten de zelfmoord aan de steeds erger wordende financiële problemen van zijn productiebedrijf.

Ook Grégoire Canvel (gespeeld door de in Nederland tamelijk onbekende Louis-Do de Lencquesaing) heeft ernstige financiële problemen. Op de set van een kostuumdrama weigert een acteur te werken, waardoor heel de productie stil ligt. Een lastige Zweedse regisseur (knipoog naar Lars Von Trier?) staakt ook. En bij Canvel kruipt ondertussen het bloed waar het niet gaan kan: ondanks alle moeilijkheden omtrent de budgetten van de lopende films, verwelkomt hij alweer een nieuwe filmmaker in zijn stal. Elke dag heeft hij afspraken met financiers en banken, in poging zijn problemen op te lossen. Wanneer blijkt dat het een verloren zaak is, verbrandt hij belangrijke documenten en pleegt hij, net als Humbert Balsan, zelfmoord.

Nu komt zijn liefhebbende gezin om de hoek kijken. Hansen-Løve schakelt in dit tweede deel van de film tussen Canvels vrouw Sylvia (Chiara Caselli) en zijn oudste dochter Clémence (Alice de Lencquesaing). Sylvia probeert het bedrijf van haar overleden man te redden. Wat de kijker nu ziet, is een herhaling van de acties van Grégoire Canvel: gepraat met geldschieters, gepuzzel met budgetten en pogingen de catalogus van Moon Films te verkopen. Ondertussen begint Clémence te ontdekken wie haar vader echt was. Ze bekijkt de films die hij produceerde (filmliefde blijkt erfelijk) en ontdekt een briefwisseling tussen hem en zijn vorige vrouw,waaruit blijkt dat hij nog een zoon heeft. Dit ontaardt in een soort Spoorloos, wat totaal niet past in de rest van de film.

Het tweede deel van de film is duidelijk minder interessant. De focus ligt meer op rouwverwerking en familie, thema's die zo vaak gebruikt zijn in films. Waar het Louis-Do de Lencquesaing uitstekend lukte om zijn personage zonder veel drama neer te zetten, gaat het Chiara Caselli wat moeilijker af neutraliteit te behouden. Toch is Le père de mes enfants een mooie film geworden. Met behulp van goed acteerwerk en subtiele muziek werpt Hansen-Løve een liefdevolle blik achter de schermen van een filmproductiebedrijf.

Naam:

E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.

Roept u maar...