Persécution

Liefde is een beproeving

De Franse regisseur Patrice Chéreau staat bekend om zijn intense films over intermenselijke relaties. In 2001 maakte hij Intimacy, een studie van een troosteloze seksuele verhouding tussen een man en een vrouw. In Son frère (2003) zoomde hij in op een moeizame relatie tussen twee broers, waarvan min of meer vast staat dat een spoedig de dood zal vinden. Vervolgens bestudeerde hij in Gabrielle (2005) huwelijksproblemen in het begin van de twintigste eeuw. In Persécution werpt hij wederom een blik op een moeilijke liefdesrelatie. Daarvoor heeft hij een topcast verzameld: Romain Duris, Charlotte Gainsbourg en Jean-Hugues Anglade spelen de hoofdrollen.

Een soepele camera volgt Daniel (een verwilderde Romain Duris): een bittere, boze dertiger. Hij is klusjesman en woont in een bouwval, die hij ondertussen opknapt. Zijn vriendin Sonia (Charlotte Gainsbourg), met wie hij niet samenwoont, is een workaholic. Beiden hebben ze bindingsangst en zijn ze bang om zich aan elkaar over te geven. Het stel is van elkaar vervreemd geraakt. 'In mijn hoofd ben je mijn geliefde,' zegt de triest kijkende Sonia als ze met Daniel over straat loopt, 'als ik aan je denk ben je mijn geliefde. Als je er bent, weet ik het niet.' Hun relatie lijkt eerder een noodzaak dan een geval van liefde. Toch zijn er mooie momenten: een telefoongesprek wanneer Sonia op zakenreis is, een seksscène waarin het stel zich eindelijk aan elkaar lijkt over te geven.

Naast deze relatie problematiek heeft Daniel last van een vreemdeling die continu zijn leven binnenvalt. De man (Jean-Hugues Anglade) - naamloos en op de aftiteling Le Fou genoemd - sluipt op onbewaakte momenten Daniels huis binnen en snuffelt in zijn leven. Le Fou doet Daniel geen kwaad. Daniel werpt de indringer keer op keer met geweld de deur uit, maar hij blijft terugkomen. Door voornamelijk op de verwikkelingen tussen Daniel en Sonia te concentreren, laat regisseur Chéreau de kijker af en toe vergeten dat Le Fou er is. Net wanneer je het niet meer verwacht, valt hij weer binnen. Maar is hij er echt? Of staat hij voor de zaken die Daniel niet onder controle heeft in zijn leven? En als hij er echt is, hoe erg is het dan dat hij Daniels huis binnen komt? Het is slechts een greep uit de vragen die Chéreau bij de kijker neerlegt en onbeantwoord laat.

Persécution is een beklemmende film. Niet alleen de thema's zorgen voor een benauwend gevoel. Het losse, ietwat instabiele camerawerk van Yves Cape volgt Daniel op de voet, waardoor goed invoelbaar is wat hij meemaakt. Verder draagt het feit dat bijna alle geluiden hoorbaar zijn ook bij aan de beklemming. Het gerammel van een sleutelbos, voetstappen, ademhaling tijdens seks: Chéreau laat niets aan het gehoor ontsnappen. De soundtrack, vol van onheilspellende muziek, draagt tot slot ook zijn steentje goed bij. Ondanks dat de film tegen het einde redelijk kalmeert, is Persécution door al deze elementen naast een stevig relatiedrama ook een sterke thriller.