Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

29/09/2010

La Rafle

La Rafle, de nieuwe film van scenarioschrijfster en regisseuse Rose Bosch, vertelt de geschiedenis van de vervolging van de joden uit Parijs. De film vertelt hoe Franse politici een deal sloten met de nazi’s: zij leverden duizenden joden en kregen daar autonomie van de politie voor in de plaats. Zo geschiedde; de joden, waaronder de jonge Joseph (Hugo Leverdez), werden ’s nachts van hun bed gelicht en in het Velodrome verzameld. Daar voegt ook verpleegster Annette (Mélanie Laurent) zich bij de groep. Geschrokken door wat ze om zich heen ziet begint zij, koste wat kost, te vechten voor verbetering van de omstandigheden.




Op zich niets nieuws: een film over de Tweede Wereldoorlog en de deportatie van joden. Vele films, zoals Schindler’s List, The Pianist en The Grey Zone gingen La Rafle immers voor. Hier speelt Bosch handig op in. De beelden van de gang van zaken in vernietigingskampen staan inmiddels in ons collectieve (film)geheugen gegrift en Bosch laat ze dan ook niet nogmaals zien maar refereert er alleen aan. De focus van La Rafle ligt op de meer onderbelichte zaken uit de (Franse) geschiedenis ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Zo zijn er een aantal scènes met Hitler te zien maar het valt op dat alle direct verantwoordelijken voor het aangerichte leed Frans zijn; slechts eenmaal komen er bij de uitvoering van de plannen Duitsers aan te pas. Daarnaast is er voor gekozen om het perspectief van de Joodse kinderen te belichten, wat tot hartverscheurende momenten leidt als de kleine Nono in zijn onschuld nog maar eens vraagt waar zijn moeder is.

Ondanks de zware thematiek - voor de film begint benadrukt door een titel die de kijker er op attendeert dat alle (zelfs de meest verschrikkelijke) gebeurtenissen op de waarheid zijn gebaseerd - weet Bosch voornamelijk in het begin van de film toch ook een komische noot te vinden. Dit vergroot natuurlijk ook het contrast met de situatie waarin de Joden later in de film verkeren.

De opzet van de film, met meerdere dominante personages, is te loven voor het meer realistische beeld dat het dient te scheppen maar daardoor krijgen sommige personages te weinig schermtijd om diepgang te krijgen. Hierdoor wordt de kijker af en toe verloren in de actie en wordt de emotionele band met de film tijdelijk onderbroken. Al wordt deze, zodra de film Parijs uit is, op een natuurlijke wijze weer opgebouwd.

De timing van de film had niet beter kunnen zijn! In een tijd waarin Frankrijk zonder echt veel verzet van de bevolking de Roma uitzet en de Europese politiek een ruk naar rechts aan het maken is, brengt Bosch een film waarin consequenties centraal staan. Een film waaruit duidelijk de boodschap klinkt dat we allemaal persoonlijk verantwoordelijk zijn voor wat er gebeurt en dat we het verschil kunnen maken, mits we daarvoor kiezen. Kiezen we er voor om niets te doen dan zitten daar hartsverscheurende consequenties aan vast! Deze boodschap geeft La Rafle een eigen identiteit binnen de nog immer groeiende categorie van de oorlogsfilms en hij is dan ook zeker het kijken waard!


Plaats uw reactie

fred op 30/09/2010

Je politieke voorkeur even doordrukken in de laatste alinea. Dat maakt de recensie overbodig. Jammer Eva. En nu weg met die Roma.
Ralph op 30/09/2010

Wie kotst kan de gal verwachten
Als er iets overbodig is, zijn het wel persoonlijke meningen over andermans mening...

Als een film met een politieke boodschap een politiek statement los maakt in een recensent, dan mag zij dat met de wereld delen, niet? Ik zie niet in wat er overbodig aan is. Tenzij jij alles wat niet in je straatje past overbodig vindt...
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.