Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

18/07/2012

El Sicario - Room 164

Pictionary met praten

“Een Sicario heeft de taak om iemand meteen uit de weg te ruimen. Hij schiet hem dood, steekt hem neer of slaat hem dood. Zo trefzeker dat hij op slag dood is.”  Dit is de tekst van een Sicario die 20 jaar lang als huurmoordenaar voor een Mexicaanse drugsbaron heeft gewerkt. Deze man is de verteller in de documentaire El Sicario – Room 164.





In een motel aan de Mexicaans-Amerikaanse grens, in kamer 164, doet deze spijtoptant het leven als huurmoordenaar uit de doeken. Hij vertelt over zijn verleden, hoe hij mensen moest ontvoeren, martelen en vermoorden. Hoe hij "la vida loca" leidde en hoe corrupt de Mexicaanse autoriteiten zijn. Dit doet hij onherkenbaar. Hij heeft een zwarte doek over zijn hoofd en een groot aantekenboek op zijn schoot. Dit zijn de ingrediënten voor deze aparte documentaire.

De documentaire, geregisseerd door Gianfranco Rosi (Below Sea Level) heeft meerdere prijzen gewonnen. Zo won hij de prijs van de internationale Filmkritiek en de Best Documentary Award Filmfestival Venetië 2010. Dat stemt als kijker natuurlijk hoopvol, want als zelfs de internationale filmcritici enthousiast zijn over een film, dan moet het wel goed zitten. Toch?

Nee. En ik zal ook uitleggen waarom ik dat vind. Allereerst vanzelfsprekend de nuance dat ik ook niet alwetend ben, maar ik kan mijn mening wel onderbouwen. De film is saai. De eerste drie avonden dat ik begon met kijken ben ik in slaap gevallen, iets wat me echt niet zo vaak gebeurt. En dat zat hem vooral in de ondraaglijke saaiheid waarmee de beelden aan je voorbij trekken. De eerste 20 minuten, waar ik dus 72 uur over heb gedaan, zit je te kijken naar een moordenaar (op zich een boeiend gegeven) die in zijn eentje Pictionary speelt en daar ook nog eens bij mag praten. Daarnaast is de man een belabberde tekenaar en krabbelt hij alleen maar wat hij zegt. Er gebeurt gewoon te weinig. De krabbels van de Sicario leidden teveel af. Je gaat er andere vormen in herkennen en op den duur worden deze aantekeningen zo “interessant” dat je eigenlijk vergeet naar de monotone stem van de voormalig verdelger te luisteren. Ik begrijp ook wel dat het verhaal niet om de tekeningen draait maar het leidt zo enorm af.

Als de documentaire wat verder op weg is, gaat de Sicario ook wat meer rondlopen en geeft hij nog beeldender weer wat hij zoal gedaan heeft. Vooral het schijnwurgen is indrukwekkend. Alleen dan is de zaak al verloren. Mijn interesse was weg en wat hij vertelde leek meer van hetzelfde. En dat is toch zonde, want wat hij vertelt verdient zeker een podium en de waarheid is ook echt ontluisterend. De corruptie, het gemak waarmee gemoord wordt; het zijn echt elementen voor een zeer spraakmakende documentaire.

De documentaire is gebaseerd op een artikel van Charles Bowden, een schrijver die veel non-fictie schrijft over de drugswereld in het zuidwesten van Amerika en in Mexico. Ongetwijfeld een geweldig artikel wat hij over de Sicario heeft geschreven, maar in dit geval lijkt het gekozen medium (boeken) aantrekkelijker dan deze documentaire. Daar kan je tenminste nog je eigen beeld bij vormen. Iets wat je hier niet lukt omdat je gehypnotiseerd Pictionary aan het spelen bent.

Toen de documentaire eenmaal tegen zijn einde liep, begon ik me af te vragen hoe ze dit verhaal closure wilden gaan geven. De hoofdpersoon is duidelijk niet meer in dienst van de drugsbaron en om de sympathie van de kijker te winnen moet hij ergens iets goeds hebben gedaan. En waar ik al bang voor was, gebeurde ook. Tegen het eind van zijn relaas begint hij te vertellen over zijn tijd na het moorden en hoe hij met kennissen mee ging naar de kerk. Ik liet mijn Pictionary voor wat het was en ging er eens goed voor zitten. En ja hoor, vol passie en overgave begon de man met doek te vertellen over hoe hij was aangeraakt door de Heilige Geest, en hoe hij nu de liefde van God door zijn aderen voelt. Kortom, een afronding waar ik niet veel vrolijker van werd.

Dat de documentaire prijzen gewonnen heeft, zal vooral liggen in de explosieve inhoud. De man doet nogal wat uit de doeken. Toch spreekt bijvoorbeeld de Volkskrant over een “Bloedstollende en sterk filmische documentaire”. Ik zie het niet, maar het is vooral aan u om zelf een oordeel te vellen.

De schijf
De dvd is net zo minimalistisch als de documentaire. Het bevat als extra’s de trailer van de film en trailers van Lumiere, de distributeur.






DVD

01/05/2012

Lumiere Home Entertainment

16:9

Dolby Digital 5.1

Nederlands

Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.